Selecteer een pagina

We zijn op bezoek bij Pjotr Ivanovitch. Rijk geworden met pijpen. In 1990 toen de ineenstorting van de Sovjet Unie  een feit was, besloot hij met vier vrienden in de olie  te gaan. Ondernemende geesten roken hun kansen. Dat gold ook voor dit vijftal. Met de olie lukte het niet. Teveel kapers op de kust. Te weinig ingangen naar de macht. De vijf vrienden besloten het over een ander boeg te gooien. Waar olie is, zijn pijpen. Rusland is van oudsher een land  van pijpleidingen geweest. Een groot deel van die structuur was verouderd of kapot. Het bleek een gouden greep. De fabriek maakte gebruik van westerse materialen. De pijpen van deze kwaliteit verworven een goede naam. De productie liep voorspoedig.

Een tweede probleem diende zich aan. Ieder bedrijf toen in Rusland had daarmee te maken: de georganiseerde misdaad. In de chaos en bestuurlijke puinhopen vierde de criminaliteit hoogtij. Bedrijven werden gedwongen sommen geld af te dragen. Officieel om beschermd te worden tegen criminelen. Het principe van de Italiaanse maffia. Je moest als bedrijf daar heel behendig mee omgaan. Als je te toegeeflijk was, dan vraten ze je bedrijf op. Was je te karig, dan was je je leven niet zeker. Pjotr is daar uiteindelijk heelhuids uit tevoorschijn gekomen. Zijn ander vier kameraden niet. Hij is nu alleen eigenaar van een fabriek, die draait als een tierelier. Hij heeft geld als water. Zou met de verkoop van de fabriek nooit meer hoeven werken.

Over wat er precies in die tijd gebeurd is, zwijgt Pjotr. Hij vertelt, dat de georganiseerde criminaliteit minder actief is, doordat, de huidige regering zelf last heeft van deze praktijken. Maar er bestaat nog steeds een wijd vertakt netwerk van criminelen, dat zich tot op het hoogste regeringsniveau uitstrekt. Iedere onderneming loopt nog steeds een zeker risico. Hun huis is ommuurd. Overal hangen  camera’s.

Pjotr is een hartelijke, gastvrije man. Hij is getrouwd. Heeft één zoon, die een kunstopleiding volgt. Het zijn vrienden van mijn vrouw. Als we er zijn krijgen we de heerlijkste gerechten voorgeschoteld. De eerste keer, dat we er op bezoek waren, verbaasde het me,  dat er geen alcoholische drank werd geschonken. Op weg naar huis vertelde mij vrouw, dat Pjotr een probleem met alcohol heeft. Als er geen alcohol in huis is en als zijn vrouw thuis is, laat hij de alcohol staan. Maar zodra hij de kans krijgt zet hij het op een drinken. Het is een paar keer voorgekomen, dat we op bezoek kwamen en dat Pjotr afwezig was. Verklaring: hij ligt boven zijn roes uit te slapen. Als hij drinkt, dan is het tot het gaatje. Stomdronken.

Eén keer per jaar gaat hij met vrienden op jacht. Ze hebben vergunningen om met echte geweren te schieten. Jagen op groot wild. Soms hebben ze buit. Soms totaal niet. Het maakt niet veel  uit, want de jachtpartij eindigt altijd hetzelfde: samen drinken tot je erbij neervalt. Dat duurt bij deze mannen heel lang. Kruipend over de grond, wartaal pratend, vieren ze het jachtweekend. Nadat ze hun roes hebben uitgeslapen rijden zij weer naar huis, waar moeder de vrouw precies weet wat er gebeurd is.

Mijn vrouw verklaart  zijn gedrag uit het feit, dat de maffia  hem  veel stress heeft bezorgd. Hij kan dat niet verwerken, en grijpt dan naar de alcohol. Jammer denk ik, van zo’n aardige man. Zonder alcohol is hij prima te doen. Hij nodigt mij uit, om een keer mee te gaan naar zo’n jacht weekend. Ik sla zijn uitnodiging af. Gebruik als excuus, dat ik vegetariër ben, maar ik heb vooral geen zin in de afloop.