Selecteer een pagina

Fjödör volgt Engelse les bij mijn vrouw. Dat heeft een reden. Volgende maand gaat hij naar China voor handel. Hij spreekt geen Chinees. De Chinezen waar hij mee te maken krijgt spreken geen Russisch. In het verleden nam hij een tolk mee. Dat is een dure grap: vliegreis, verblijf, eten, drinken, salaris. Een eenvoudig rekensommetje leerde dat het beter is om de Engelse taal zelf te beheersen.

Ik hoor hem moeilijke constructies maken, van eenvoudige Engels zinnetjes. Mijn vrouw corrigeert hem. Hij is met sprongen vooruitgegaan. Zijn kennis van het Engels was ooit nul.

“What is the price for this product?”, hoor ik hem zeggen. Hij handelt in grote beeldschermen. Koopt de basisonderdelen in China, zet die in Rusland in elkaar. Levert tegen scherpe tarieven.  Bij de ingangen van een paar grote winkels staan zijn schermen al. Hij mij al gevraagd, of ik ‘content’ kan verzorgen. Video-inhoud, die je op de schermen kunt afspelen.

Doordat ik met hem kan communiceren, krijg ik bij beetjes zijn verhaal te horen. Fjödör is 55. Begon zijn loopbaan als militair. In die tijd gaf dat een stabiel inkomen. Hij bracht het tot officier. Werd bij de ‘special forces’ ingedeeld. Uitgezonden naar Afghanistan, waar hij regelmatig per parachute gedropt werd. Kwam in hevige gevechten terecht, die hij allemaal ongeschonden doorkwam. Veel van zijn kameraden zijn er gesneuveld. Als hij dat vertelt, trekt er een pijnlijke trek over zijn gezicht.

Als hij in Rusland terugkomt, heeft hij het gehad met het leger. Per maand krijgt hij nu € 200 aan pensioen. Daar kom je niet ver mee in dit land. Hij besluit daarom in de handel te gaan. Daarnaast, doet hij, zoals iedere Rus, allerlei los-vaste klussen. Dankzij z’n netwerk, regelt hij soms projecten voor grote organisaties. Daar hebben wij hem ontmoet. Hij heeft een grondige hekel aan de huidige machthebbers. Vindt dat de oorlog met Afghanistan nooit had mogen plaatsvinden. Ze zorgen bovendien slecht voor hun militairen, ook al zijn gewond of gehandicapt. Met de inzet van hun leven gestreden voor het vaderland. Vervolgens afgescheept met schamel pensioentje.

Energiek als hij is, start hij een handel. Import uit China. Verkoop in Rusland. Toen ik hem ontmoette was hij bezig met verlichting. Led-lampen tegen concurrerende prijzen. Hij nam vaak spullen mee naar de Engels les. Ik heb nogal wat kleuren en geknipper voorbij zien komen. Wordt links en rechts ingehaald door de concurrentie, waarop hij besluit te gaan handelen in beeldschermen. De formaten variëren van 1 tot 20 vierkante meter. Op bestelling nog groter. Kleine units uit China worden grote schermen in Rusland. Aangestuurd via wifi door ingebouwde computers.

Ik ben zeer onder de indruk. Hij vraagt me of er in Nederland een markt is voor dit soort schermen. Ik zeg hem, dat er al veel schermen in Nederland hangen. “Maar”, roept: “hij de prijs! Nergens krijgen ze deze schermen goedkoper, dan via mij”. Zijn telefoon gaat. In het Russisch hoor ik hem met een klant onderhandelen. Het brengt me terug in mijn vertrouwde Rusland. Een land van tradities. Tegelijkertijd een land, dat zich ontwikkelt naar een kapitalistische variant. De overheid mag dan bijna alles onder controle houden. De geldhonger van handelsmensen, IT-ers, banken, telecom en meer bedrijven is niet onder de deksel te houden. Het gaat grenzen over. Het volk is nog te sturen en te remmen. De toenemende welvaart valt niet meer terug te draaien.

Fjödör vraagt me, of ik dealer in Nederland wil worden van zijn schermen. Ik zeg hem, dat ik er even over wil nadenken. Stiekem heb ik dit altijd gewild: werkzaam zijn achter de schermen.