Bij regenachtig weer loop ik met natte sokken. Mijn schoenen zijn lek. Dat is funest in een stad als Sint-Petersburg. Als het regent staan er overal grote plassen. Vandaag is het droog. Een goede gelegenheid om een nieuwe schoenen te kopen. Ze komen op mijn lijstje. Ander toetsenbord aanschaffen. Telefoon opwaarderen. Nieuwe schoenen kopen. Het budget is als gewoonlijk krap. Ik zoek mijn toevlucht tot een groot winkelcentrum.

Overal in stad vind je grote winkelcentra. Russen houden van winkelen. Kijken naar luxe producten en als het er in zit luxe artikelen aanschaffen. Investeringsmaatschappijen spelen daar op in. Terwijl de bevolking steen en been klaagt over de hoge prijzen, de lage pensioenen, lijkt het alsof de koopkracht zich handhaaft. Toch is het schijn, die bedriegt. De mensen die ik zie rondlopen, met volle boodschappentassen zijn de gegoede middenklasse. Mensen met een goed inkomen.  Daaronder een categorie, die zich af een toe een grote uitgaven kan permitteren, van hun spaarcentjes. Een grote Led-kleurentelevisie bijvoorbeeld. Daaronder weer een grote groep die niet in winkelcentra komt. Misschien om te bedelen. Deze mensen hebben nauwelijks genoeg te eten. Soms helemaal niet.

Maar ik loop vrolijk de ingang van Atmosphera (sfeer) binnen. De kern van het gebouw is open. Trappen, liften en roltrappen zijn om een open ruimte gebouwd. Kijk je naar beneden. Dan kijk je neer op terrasjes, waar mensen koffie drinken en gebak eten. Ga je met de roltrap naar boven, dan is het alsof je zwevend naar je begeerde artikel wordt gedragen.

Mijn  eerste bestemming: een computerwinkel. Een toetsenbord is snel gevonden. Door de lage roebel zijn ze hier nog goedkoop ook. Voor omgerekend 15 euro heb ik een prima exemplaar. De telefoon is snel opgewaardeerd. Laatste opdracht: schoenen. Er zijn hier een paar schoenenwinkels. Het probleem is mijn schoenenmaat. Voor Nederlandse begrippen  heb ik heb geen overdreven grote maat. Voor Russische begrippen wel. Nergens keuze in mijn maat 46. Hier en daar vind ik een dure uitzondering. Een lichte wanhoop maakt zich van mij meester. Tot ik bij Deichmann kom: uitgebreide schoenenkeuze.

Een meisje komt op mij af. Vraagt of ze me kan helpen. Ik wijs op mijn voeten. Ze ziet het probleem, wat voor Deichmann geen probleem blijkt te zijn. Ze leidt me langs de rijen met dure schoenen. Brengt me naar de sneakers. Daar toont ze me de grote maten. Ik kan haar wel kussen. Dat doe ik natuurlijk niet. In plaats daarvan bedank ik haar. Zeg, dat ik het zelf een beetje ga uitzoeken. Na het nodige paswerk vind ik een prachtig stel grijze sneakers met een baantje wit en bruin. Dit zijn ze. Ze passen goed. Moeten een beetje ingelopen worden. De prijs is omgerekend 20 euro. Dit is mijn winkel.

Bij het afrekenen zegt de juffrouw achter de toonbank nogal dwingend, dat ik er zooltjes in moet doen. Ik denk dat het is tegen zweetvoeten. Die heb ik niet dus ik zeg dat het niet nodig is. Ze blijft aandringen. Ik kan geen argumenten tegen meer verzinnen, dus ik laat me overreden. 2 ½ euro erbij. Ik maak duidelijk dat ik de schoenen direct ga  dragen. Geen probleem. Ik reken af. Krijg de bon. Trek op een schoenbankje mijn nieuwe schoenen aan. De oude laat ik in mijn tas glijden. Dasvidanja.

Een paar dagen later snap ik waarom de juffrouw van de kassa zo aandrong op de inlegzooltjes. Ik loop op een pad met keien. Elke kei waarop ik loop voel ik. Dankzij de zooltjes wordt dit teruggebracht tot een aanvaardbaar niveau. Voor zo’n prijs koop je dus dunne zolen. Maar ze zijn wel waterdicht.