’s Morgens kijken we nog wel eens naar de televisie. Russen hechten aan traditie. Zo komt het  dat Rossya1 de meeste beken zender is van heel de Russische federatie. Het wordt ook wel de regeringszender genoemd. Belangrijke evenementen worden door Rossya1 uitgezonden. Politieke discussies, optredens van de grote leider, rampen. In de avond veel muziekshows, quizzen, spelletjesprogramma’s. Tegenwoordig vertonen ze in Rusland vervaardigde dramaseries, in heel veel afleveringen.

’s Ochtends zie ik vaak sprookjes uit de Sovjet tijd voorbijkomen. Mijn vrouw zegt dat ze met deze sprookjes is groot gebracht. En met haar talloze andere kinderen uit die tijd. Ik zie overdreven karakters, grote effecten, ontploffingen, waarbij iedereen onder het meel of onder een andere stof komt te zitten. Toverkracht met komische gevolgen.

De boze heks in deze sprookjes heet: BabaJaga. Vraag een Rus of hij BabaJaga kent. Hij zal antwoorden: dat was televisie uit mijn kindertijd. De sprookjes zijn nog steeds populair. Het draait altijd om goed en slecht, hebzucht, verliefdheden, gedwongen huwelijken, de mooiste willen zijn. Het loopt altijd goed af. De mensen zijn gekleed als op het platteland zo’n 100 jaar geleden. De hoofdrollen worden steeds door dezelfde acteurs gespeeld. Je blijft kijken, al is het alleen al door het op de lachspieren werkende acteerwerk. Het uitvergroten van je karakter. Een grote groep mensen, boeren, een mooi meisje, van eenvoudige afkomst, een prins, zijn bedienden en nog vele anderen rennen door het beeld. Ze worden achterna gezeten door een beer. Die beer is BabaJaga, maar dat weten ze niet. Gelukkig heeft de prins ergens toverkracht vandaan gehaald. In een rechtstreeks gevecht verslaat hij de beer. BabaJaga verlaat piepend en steunend het toneel. Op een bezem vliegt zij weg. De prins sluit het mooie meisje in zijn armen. Het feestmaal begint. Iedereen zit te schransen. Lekkernijen als gebraden haantjes, of geroosterd varken. Maar inmiddels dreigt  BabaJaga in een andere gedaante. Als het sprookje geëindigd is, zegt mijn vrouw dat ik wel wat genist heb –als kind- zonder BabaJaga. Ik zucht eens diep.

Na het sprookje plonzen we direct in het landelijke nieuws van gisteren. De grote leider woont de lancering bij van een nieuw type raket. Hij wordt geflankeerd door twee mannen die hun jasjes vol hebben hangen met onderscheidingen. De een heeft er wel 40. De ander een stuk of 20. Vol spanning kijken ze naar televisiebeelden van de lancering. Ik zie de raket uit het water komen en een geslaagde vlucht maken. Vanuit de zaal klinkt applaus. De heren kijken vergenoegd. Nemen de bijval in ontvangst. De grote leider spreekt hen toe. Hij prijst de wapen-technische ontwikkelingen in zijn land. De intelligentie van zijn wetenschappers. Verder begrijp ik er niet zoveel meer van. Ik let daardoor meer op zijn mimiek. Daarbij valt me iets op, wat me al eens eerder is opgevallen: er is iets met zijn linkeroog. Dat oog beweegt vrijwel niet mee met het andere oog. Hoe meer ik er op ga letten, hoe meer het zie.  Het lijkt alsof de grote leider een glazen oog heeft. Zijn linkeroog. Ik weet dat ik het risico loop, onzin te beweren. Immers als dat zo is, dan zou dat al lang bekend zijn. Of het is een van de best bewaarde geheim van het Kremlin.

De grote leider sluit zijn toespraak af. Kijkt naar de militairen rechts en links van hem. Naar links kijkt hij scheel. Als het waar is, dat hij een glazen oog heeft, dan moeten we BabaJaga er maar eens bij roepen om dit gevalletje van onvolmaaktheid recht te zetten.