We hebben er vaak gegeten. Zwarte kaviaar, exclusieve visschotels. Dronken er goede wijnen. Champagne, wodka. Ludmila heet ze. Vriendin van mijn Russische vrouw. Ik ontmoette haar een jaar of zes geleden. Toen had ze thuis een praktijk: ‘manicure, epileren en overige lichaamsverzorging’. We waren altijd welkom. Op een goede dag vertelt ze, dat een van haar klanten verliefd op haar is. Zij ook op hem. Hij ontzettend rijk. De eigenaar van een fabriek, die -voor Rusland- revolutionaire sterilisatie technieken ontwikkelt. Een half jaar later trekt ze bij hem in. Een groot huis, elektrisch verwarmd. Ze rijden drie auto’s. Geld druipt van de plinten. Het kan niet op. Ze zijn gelukkige samen.

Het bedrijf van haar man: Oleg, wordt regelmatig bedreigd. Hij slaat zich daar altijd doorheen, geeft nooit toe. Procedeert soms. Het laat hem niet onberoerd. Klaagt regelmatig over zijn gezondheid. De meest recente bedreiging: een groepje witte-boorden criminelen, die zijn patentrechten betwisten. Het geeft hem grote zorgen. Heeft er zijn handen vol aan.

Nu zitten we in haar huiskamer. Niet de elektrisch verwarmde luxe woning. Maar een appartement in een van de betere wijken van Sint Petersburg. Zevende verdieping. Van alles voorzien. Af en toe springen de tranen in haar ogen. Ze vertelt over Oleg. Ze hadden een prachtig leven. Van het ene onderwerp springt ze over op het andere. Ze moet binnen een aantal maanden deze woning verlaten. Waar naartoe? Ze weet het niet. De kinderen van haar echtgenoot eisen de woning op.

Ludmila belde ons. Mijn man is overleden aan een hartstilstand. Schrik, paniek, verdriet. Er moet van alles geregeld worden. Waar te beginnen. De kinderen van zijn ex-echtgenote komen in beeld. De begrafenis is groots. Veel bloemen, mooie toespraken. Familie die elkaar steunt. Na afloop een uitgebreide rouwbijeenkomst met goed eten en drinken. Dan de pijnlijke stilte. Het gemis van haar echtgenoot.

Twee weken laten ze haar met rust. De kinderen. Ludmila is nooit officieel getrouwd geweest met Oleg. Na een ‘proefperiode’ zijn ze bezig om hun relatie officieel te maken. Trouwplannen in Rusland vragen tijd. Papieren, documenten. Alles voorzien van stempels en handtekeningen. Ze zijn in een vergevorderd stadium. Zover komt het niet, door de onverwachte dood van Oleg. Eenzaam zit je in een groot huis met herinneringen. Te midden van luxe, geld en auto’s. Betekenisloos zonder een partner. Maar wel met de drie kinderen van Oleg, die na een notarisbezoek, alles gaan opeisen.

Allereerst nemen ze de auto’s mee. Daarna wordt Ludmila gedwongen de woning te verlaten. Vooralsnog mag ze met een deel van het geld een luxe appartement in de stad betrekken. Ze wordt niet met rust gelaten. Haar wordt te verstaan gegeven, dat de bewoning van dit appartement tijdelijk is, want de kinderen eisen alles op.

Zover is het nu. Ludmila vertelt, dat ze niets, maar dan ook niets uit de erfenis heeft gekregen. Ze is wanhopig. Niet gebroken, maar verbijsterd. Hoe kunnen mensen elkaar dit aandoen? Ze  heeft vier jaar met Oleg samengeleefd. Hij heeft haar als zijn vrouw erkend. Ze waren vrijwel getrouwd. En nu dit. Ze kan het nuchter beredeneren -mensen zijn nu eenmaal zo-, maar haar gevoelens. Haar begrip weigeren dit te aanvaarden. Met valeriaandruppels en kruiden probeert ze ontspannen te blijven.

Ze zoekt een baantje, als kinderjuffrouw, bij een rijke familie. Het vak van pedicure is momenteel te zwaar voor haar. Met haar bijna volwassen zoon hoopt ze tegen een klein salaris en kost en inwoning zichzelf weer terug te vinden. We steunen haar. Geven haar onze liefde. Dat is wat we kunnen. Het zou voldoende moeten zijn, maar in dit leven draait alles om geld.