Het is vijf graden boven nul. Medio februari. Ongekend warm voor de tijd van het jaar in een stad waarin de winters in de loop van april eindigen. De inwoners malen er niet om. Gaan luchtiger gekleed. Bontjassen en laarzen verdwijnen. Ervoor in de plaats zie ik al een eerste minirok, dames en heren op sneakers. Zoals altijd is het druk op de trottoirs van Nevsky prospekt. Veel toeristen. Foto’s en selfies maken. Flaneren. Een snelle hap in een fastfoodrestaurant. Hier en daar liggen nog resten vuile sneeuw. Stille getuigen van het seizoen waarin wij nu leven. Ik ben op weg naar onze kantoorruimte. Op Nevsky Prospekt 20 hebben wij in de domineeskamer van de voormalige Nederlandse Kerk een kantoorruimte. Dankzij internet, computer, printer en scanner houden wij contact met de wereld.

Vanaf de brug over de Moika kijk ik uit over een bevroren rivier. Op het ijs lopen is hier levensgevaarlijk. Ik zie gele plekken, die boterzacht ijs verraden, scheuren. De rondvaartboten die hier van april tot oktober aangemeerd liggen zijn afwezig. Op de rivier, die op een stads kanaal lijkt,  heerst de stilte van de winter. Zo niet op Nevsky prospekt. Autoverkeer raast hier als vanouds met hoge snelheden voorbij. Langs een souvenirwinkel en een restaurant, waar ik dierengeluiden hoor:  een loeiende koe, een kraaiende haan, nader ik mijn bestemming.

Ik sta voor de ingang: een grote houten deur met bewerkte panelen. Mijn blik wordt getrokken naar een -op het oog- koperen plaat, bevestigd rechts ervan op de muur. Op de plaat staat een tekst in het Russisch en in het Nederlands. Nederlandse Hervormde Kerk, gebouwd 1831 – 1833, Architect Paul Jacot. Deze plek is Nederlandse geschiedenis in Sint-Petersburg.

Mijn gedachten gaan terug naar een jaar geleden. Mijn  vrouw komt het kantoor binnenlopen met een plastic plaat. De plaquette, die nu bij de voordeur aan de muur hangt. Het stadsbestuur zal voor dit gebouw een koperen plaquette realiseren, waarop vermeld, dat in dit gebouw de Nederlandse Kerk huisde. De onthulling zal met groot ceremonieel plaatsvinden. Toespraken. Doek ervoor, dat wordt weggetrokken. Dat soort taferelen. Het proces neemt de tijd. Financiën, politieke gevoeligheden, enzovoorts. Om iets tijdelijks te hebben, wordt een plaat van plastic vervaardigd.

Mijn vingers jeuken. Hoe eerder die plaat er hangt, hoe beter. Een technische assistent in het gebouw blijkt over een accuboor te beschikken. Hij vindt zowaar nog een 6 mm steenboor, van redelijke kwaliteit. Gewapend met plaat en boormachine, begeven we ons naar de voorgevel. In aanwezigheid van mijn vrouw en de iconenschilderes Katja vindt de plechtigheid plaats. De plaat wordt op de goede plaats tegen de muur gedrukt. Kritisch kijken of hij recht hangt. Daarna met een pen, door de vier gaten blauwe stippen op de muur tekenen. De accu van de boormachine redt het. Ik boor vier gaten in deze historische muur. Een muur notabene van een Russisch overheidsgebouw. Dan is er een probleem. We hebben vier schroeven, maar nergens in het gebouw zijn pluggen te vinden. Zonder pluggen blijven de schroeven niet zitten. Rolt de plaat van de muur.

In één van de kantoorlaatjes ligt de oplossing. Na een tentoonstelling zijn er kneedbare lijmvierkantjes overgebleven. Uit vier stukjes maak ik dunne rolletjes, die precies in de boorgaten passen. Plaat ervoor, schroeven erin. Voorzichtig vastschroeven. Het houdt!

Achter mij lopen mensen langs. Af en toe werpt er iemand een blik op het gebouw. Leest de tekst op de plaat. Ik voel me trots, dat ik dit gebouw een naam heb gegeven, door onofficieel, een plaat op deze muur te plakken. Niet aanraken die plaat, allen maar kijken.