sdr

Water uit de kraan kun je hier beter niet drinken. Dat is een van de eerste dingen die mijn vrouw me leerde. Je gaat er niet aan dood, maar erg gezond is het ook niet. Toch krijg je water uit de kraan binnen. Bij het koken van voedsel bijvoorbeeld. Eventuele ziektekiemen worden daarmee om zeep geholpen, maar alles wat er aan chemie is toegevoegd blijft in het voedsel aanwezig. In veel huishoudens hebben mensen een filter tussen de waterleiding en de kraan. Naast de kranen voor warm en koud water, zit er dan ineens een kleinere kraan, met minder capaciteit. Die levert in verhouding schoon water. Een tweede variant: koop in de supermarkt een 10-literfles met mineraalwater. Als dat verbruikt is: koop de volgende. Het is duidelijk, dat hiermee behoorlijk wat plasticafval geproduceerd wordt.

Met twee lege 10-literflessen lopen we over een besneeuwde weg. Een onverharde weg door een naaldbos. Ons doel is de waterbron twee kilometer verderop. Er bevinden zich daar hoge zandduinen. De neerslag die er valt zakt door het zand naar beneden. Wordt erdoor gezuiverd. Beneden over harde grond baant het zich een weg naar een moerassig bosmeertje. Daar waar het aan de oppervlak komt is het water natuurzuiver. Dat is al jaren bekend. Een plek waar veel Russen uit Sint-Petersburg naar toe rijden, om er een voorraadje gratis natuurwater te tappen.

We hebben een woonplek dichtbij de bron. Iedere keer als we naar ons appartement gaan is een van onze eerste taken: water halen. We doen het graag. Het is een mooie wandeling langs een riviertje, door het bos tot aan de stuifduinen. Bij mooi weer doen we er soms een picknick bij, of zwemmen in het bosmeertje. Dat vind ik minder aantrekkelijk, want de grond is er drassig en er kruipen slangen rond. Vandaag is zo’n dag waarop we de lente voelen. Vogels maken kabaal, er waait een zacht briesje. De lucht is stralend blauw. Af en toe worden we gepasseerd door een auto die zich met z’n vierwiel aandrijving door de smeltende sneeuw ploegt. Als hij voorbij is valt er een diepe rust over ons.

Bij de bron is het rustig. We zijn vroeg. De man van een ouder echtpaar staat bij een gat in een houten vlonder. Aan een haak bungelt een 10-literfles, die zich langzaam vult met het water uit de bron. Zijn vrouw reikt de lege flessen aan en pakt de volle flessen op. Ze beginnen direct een praatje. Over het weer. Over de stijgende prijzen in de supermarkt. Over de kwaliteit van dit water. Ik vraag of ik wat foto’s van het tafereeltje mag maken, want ik vind het een bijzondere situatie. Er komen nog paar mensen aan. Allemaal hebben ze lege flessen bij zich. Geduldig wachten ze tot de mensen voor hen klaar zijn. Stappen dan op het gat af. De ijzeren haak waarmee je de fles onder het water hangt, wordt doorgegeven. Als er niemand is wordt hij zijn opgehangen aan een houten leuning, zodat een ieder die hier naartoe komt er weer gebruik van kan maken.

Onze flessen zijn gevuld. We zeggen gedag. Lopen terug. Als we aankomen bij een geïmproviseerde parkeerplaats zien we twee mannen zo’n vijfentwintig 10-literflessen uitladen, op een platte kar. Ze trekken het geheel naar de bron. Mijn vrouw zegt dat deze mannen een klantenkring bedienen. Ze komen hier elke dag. Tappen hier natuurwater op bestelling. Leveren het in Sint-Peterburg aan hun klandizie. De klanten zijn goedkoper uit, dan met het water uit de supermarkt. De mannen met de platte kar maken een bescheiden winst. Hun motto: het geld ligt voor het oprapen.