Op een besneeuwd terrein zijn de eerste tekenen van een festiviteit zichtbaar. Een auto met een luchtpomp in zijn binnenste blaast een looprad op. Een groot rad dat zich voortbeweegt door erin te lopen. Eenzaam midden op het terein staat een pop van stro op een staak. Een vrouw in een jurk met een hoofddoek. Begin maart. Tijd voor een feestje. Van twaalf tot twee is hier een buurtfeest naar aanleiding van vrouwe Maslenitza. Zij is het die nog moederziel midden op het terrein staat. Symbool voor de vastentijd. Nog één keer eten we pannenkoekjes, vandaag. Daarna is het veertig dagen uit met de pret. Dan trekken we de broekriem aan en houden ons in met eten en drinken. Karigheid wordt onze tafelgenoot.

Het is voor het eerst, dat het feest hier in deze buurt plaatsvindt. Het heeft de Afgelopen weken flink gesneeuwd. Op sommige plaatsen ligt zeker vijftig centimeter. Mag de pret niet drukken. Het systeem is van tevoren uitgelegd: door deel te nemen aan spelletjes, kun je waardezonnetjes verdienen. Twee zonnetjes geven recht op een consumptie: speciale heel zoete thee, of een pannenkoekje.

Het begint drukker te worden. We zijn warm gekleed. Voorbereid op twee uur minus vijf graden. Als ik een paar stappen in de verse sneeuw zet, zak ik direct weg tot aan mijn knieen. Ik zie dat ik niet de enige ben. Het wordt dan een spelletjesmiddag met een extra handicap. Als eerste mag ik laarzen werpen naar een hoed op een paal. Als je de hoed eraf gooit, levert dat een zonnetje op. Mijn eerste worp gaat ver naast. Met mijn tweede worp gooi ik bijna de muts van een toeschouwer eraf. Die moet vreselijk lachen. Al sneeuwworstelend komen we bij vrouw Maslenitza. Hier liggen stokken met een ring waarin een ronde pot past. Ik moet over een afstand van 30 meter met de pot in de ring naar een hoop sneeuw lopen. De pot vullen met sneeuw. Terugkomen en -bij wijze van offer- deze sneeuw aan haar voeten leggen. Het levert me een zonnetje op.

Bij de volgende attractie mag ik samen met twee anderen een grote broek aantrekken. Tegen een ander trio in zo’n broek doen we een hardloopwedstrijd. 30 meter verder een handje sneeuw pakken en terug. De sneeuw is hier vol gaten en plekken waarin je diep wegzakt. We winnen. Weer een zonnetje. Tijd voor een pannenkoekje.

Aan het eind van het feest start het ritueel.We lopen zingend om vrouw Maslenitza heen. De ring wort groter. De ring wort kleiner. Mensen worden er uit gepikt, wijzen anderen aan. Dat alles met traditionele liedjes, die iedereen hier kent. Ik word er af en toe ook uitgepikt. Verdwijn daarna weer in de anonimiteit. Met een beetje fantasie lijkt dit een heidens ritueel. Eigenlijk is het dat ook. Tot mijn grote verbazing wordt ik uitgekozen voor de finale handeling. Ik krijg een aansteker in mijn handen geduwd. Ze leiden me naar vrouw Maslenitza. Nu ik dicht bij haar sta, ruik ik petroleum. Ik mag haar aansteken.

Ik ben mij van het plechtige moment bewust. Het duurt even voor ze vlam vat, maar dan gaat het snel: ze brandt als een fakkel. Eerbiedig neem ik mijn muts af. Omstanders juichen. Ik ben door dit alles toch weer een beetje meer Rus geworden. Kort gezegd komt het erop neer, dat je eerst een vrouw in de fik moet steken, om je meer Russisch te voelen. Nu ik erover nadenk is dat wel een beetje kort door de bocht, maar met een beetje humor, snapt iedereen wat ik bedoel.