Voor de ingang van de Hermitage op het paleisplein staat een grote marmeren pilaar. Men noemt het ook wel: een zuil. Hij is 50 meter hoog. Bovenop bevindt zich een plateau, daar op staat een engel met gespreide vleugels. De engel heeft het gezicht van tsaar Alexander I. Hij is de overwinnaar van Napoleon. Stond bekend als de tsaar met het engelengezicht. Rondom dit marmeren gevaarte staat een hek. Bij dat hek tref je van alles. Koetsjes met paarden. Groepjes, die hier afspreken. Fotograferende bezoekers.

Peter de Grote loopt hier ook rond. Samen met zijn Catharina wandelt hij bij dit monument. Hij praat met argeloze voorbijgangers. Spreekt toeristen aan. Gewillig lopen ze met mensen mee naar een mooie fotoplek. En zo komt het dat Ome Joop, tussen Peter en Catherina de Grote op de foto wordt gezet. Een onvergetelijke herinnering aan Sint-Petersburg. Als de foto’s gemaakt zijn neemt dit vrolijke verhaal een onverwachte wending. De historische figuren willen afrekenen. Jullie hebben ons op de foto gezet, dat kost geld. Het zijn niet direct van die hoge bedragen, maar het komt toch als een verrassing. Wat doe je in zo’n situatie? Het is een vreemde stad, andere cultuur, dus je gaat niet in discussie. Je rekent gewoon af, wat er gevraagd wordt.

Het gebeurt, dat een toerist geen cash geld bij zich heeft. Dat leidt tot spannende tafereeltjes. Peter de Grote, die in het echt twee meter en tien centimeter was, is in deze rol niet één van de kleinsten. Hij buigt zich voorover. Zegt in het Engels, dat hij geen smoesjes accepteert. Het gaat er bij hem niet in dat mensen hier geen cash geld in de zakken hebben. In deze stad draait nog heel veel om contant afrekenen. De mensen die gefotografeerd hebben, proberen te vergeefs duidelijk te maken, dat ze echt geen contante roebels op zak hebben. De man zwaait met zijn bankkaart en roept: “I always pay with card!” Dan haalt hij zijn fototoestel tevoorschijn. Laat Peter de Grote zijn resultaten zien. Nu roept hij: “I delete the photo”. Hij verricht wat handelingen, die Peter tevreden stemmen. Ze mogen gaan. Verontwaardigd druipen ze af.

Ik zit met mijn vrouw op een terrasje in de vroege voorjaarszon. We drinken een cappuccino. Het is nog fris buiten. Ons plekje ligt uit de wind, waardoor we buiten kunnen zitten. Het terras is verder leeg. Opeens komen er twee dieren op ons af. Ze zetten zich aan een tafeltje. De een na de ander doet zijn hoofd af. Onder de hoofden blijken twee Russische jongemannen te zitten. Ze zijn moe en rusten even uit. Pakken hun mobieltjes erbij. Checken even de mails en de chats. Leunen ontspannen achterover. Ik maak stiekem een foto van ze. We gaan weg. Na een kwartiertje komen we hier weer langs. De twee dieren  klampen voorbijgangers aan. Leggen hun voorpoten (armen) om vrouwelijke passanten. Ik weet wie onder de vermomming zit, dus ik snap wel, dat ze zich focussen op vrouwen. Hun doel is hetzelfde als dat van Peter de Grote. Mensen verleiden om met hen op de foto te gaan en dan afrekenen. Op dit tijdstip maken mensen geen foto’s. Iedereen is op weg naar zijn werk. Ik denk, dat ouders met kinderen zich wel laten overhalen. Kinderen zien hier de lol wel van in.

Plotseling komt een van de beesten op mij af. Hij legt zijn hand om mijn schouder. Fluistert me iets in het oor. Als ik niet geweten, wie er in het pak zit, had ik hem misschien een kusje gegeven. Nu blijft het bij een handkusje. Maar vooral geen foto.