Ons appartement aan zee bevindt zich in een gebouw met een plat dak. Op het dak heeft men terrassen gecreëerd. Langs de randen kunstglazen afscheidingen waardoorheen je de omgeving kunt zien. Sta je dichtbij, dan kijk je naar beneden uit op het strand. Er hangen bewakingscamera’s. Veel mag op het dak, maar er zijn grenzen.  Onze buurman zat hier eens met zijn familie te barbecueën. De wodka vloeide mateloos. De stemming zat erin. Toch kwam er iemand van het beheer van het appartementencomplex naar boven. Hij sprak de aanwezigen vermanend toe. Na wat gepruttel werd de barbecue uitgemaakt, de spullen ingepakt. Ze besloten aan de rand van het strand waar wat begroeiing is verder te gaan. Barbecueën op het dak is ten strengste verboden, vanwege het brandgevaar.

Wat nog meer wel en niet mag weet ik niet precies. Ga je over de schreef, dan wordt dat gezien. Waarna een beheerder het dak opstormt om je terecht te wijzen. Wij liggen vandaag in een heerlijke voorjaarszon. Op het strand dragen mensen jassen en warme kleding. De temperatuur is niet hoog. Er waait een stevige wind. Wij liggen hier beschut. Ik lees de digitale krant uit Nederland. Naast mij staat een glas rode Georgische wijn. Een van de weinige betaalbare wijnen die goed smaken. Een andere buur loopt langs , maakt een praatje met mijn  vrouw. Vertelt, dat er zondagochtend Yoga lessen zijn. Ze is er heel enthousiast over. Zij en haar man zijn er een paar keer geweest. Beamen, dat het ontspannend is. In ieder geval beter dan wodka drinken en televisie kijken.

Mijn vrouw is door het Yoga-virus aangestoken. Ze vraagt of ik meega. Ik zeg haar dat ik veel te doen heb. Dat ik liever even de kat uit de boom kijk. Dat spreekwoord moet ik uitleggen, want ze denkt, dat ik het over een Yoga oefening heb, wat natuurlijk niet het geval is. Hoewel? Het is een vorm van meditatie: een kat uit een boom kijken. Zolang hij blijft zitten.

Na de Yoga komt mijn vrouw terug met pijnlijke spieren. Het is een actieve Yoga, waarbij de deelnemers geconcentreerd allerlei houdingen moeten aannemen. In die houding sta je dan een tijdje waarbij je let op je ademhaling. Bekende materie voor me.

Om ook wat beweging te hebben breng ik ons afval naar de afvalcontainer. In een hoek van het terrein staan twee containers, waarin alle afval van het appartementencomplex verdwijnt. Tot mijn verbazing staan er naast de grote containers drie kleinere voor het scheiden van afval. Nog groter wordt mijn verbazing als ik achtereenvolgens twee personen daadwerkelijk plastic in de ene container zie doen en glas in de andere. Een volgende gooit oud papier in container drie. Ik sta er een beetje bedremmeld bij. In mijn afvalzak zit alles door elkaar en om hier nu ter plekke de inhoud ervan te gaan scheiden..

Toch doe ik dat. Ik pak een krant uit een container en strooi de inhoud van mijn afvalzak over de krant uit. Ik pak alle plastic eruit. Stop dat in de plastic container. Mijn handen stinken, want tussen het afval zit bedorven voedsel. Mensen die langskomen kijken me meewarig aan. Wat een uitslover. Een enkeling geeft me een compliment in het Russisch. Ik versta het niet, maar het klinkt positief. Het papier verdwijnt in bak drie. Het overige restafval verdwijnt in de grote container.

Yoga en afval scheiden. Twee dingen waaraan ik merk, dat Rusland langzaam aan het veranderen is. Vanuit een jarenlang isolement wordt men zich bewust van medemens en milieu. Het volk neemt de initiatieven. Kunnen de leiders niet achterblijven.