In een wijk iets buiten het centrum ontmoet ik een groepje Nederlanders. Ze zijn uitgenodigd voor een lezing in het Nederlands, over kunst in Rusland. Er is weinig bekendheid aan de bijeenkomst gegeven. Desondanks is er veel belangstelling van Russische zijde, want Russen willen altijd hun blik verbreden. Ik kom er wat bekende en minder bekende Nederlanders tegen. Het Russische publiek bestaat vooral uit vrouwen. Dat is meestal zo, bij dit soort gelegenheden. Het onderwerp van de lezing mag rustig ‘gewaagd’ genoemd worden. Het gaat over de invloed van kunst op de politiek. Ook een Nederlandse deskundige is uitgenodigd, om dit thema te duiden.

Het is warm. Als een van de eerste sprekers al geruime tijd aan het woord is, komt er een dame  binnen in een extreem korte minirok en een topje. U begrijpt, waarde lezer, dat mijn aandacht voor de kunst zich een tijdje verplaatst naar de dame met het topje. Maar zoals dat gaat met aandacht: als er verder niets gebeurt, dooft de interesse. De lezing is boeiend. De spreker wordt door het publiek waarderend aangehoord. Na afloop krijgt hij een uitbundig applaus. Dan is het pauze. Er worden hapjes geserveerd. Koffie, thee en fris.

Ik spreek Leo. Hij is een jaar of twee geleden iets begonnen met een Russische vrouw. Ze is bloedmooi, zo verzekert hij mij. Maar het wil niet lukken met de relatie. Ze staan op het punt weer uit elkaar te  gaan. Wat is dat toch? Ook hier gebeurt het. Russische vrouwen storten zich op de weinige interessante Nederlandse mannen. Inhoud van de gesprekken is niet van belang. Van belang is de aandacht die ze geven. Een Nederlander voelt zich dan al snel aantrekkelijk.

Vervolgens spreek ik met Gerard, een ondernemer uit Utrecht. Hij beseft goed, dat Russen gaan voor drama. Leven is spelen. Hij kan daar –als Nederlander- aardig in mee. Wij, mannen zijn net vlinders. Fladderen om de –in zijn ogen- mooiste bloemen. Proberen wat van de honing te snoepen. Nederlandse mannen –in het verre Rusland- zijn daarin te verleiden. Dat geeft levendige gesprekken. Mogelijk zelfs een gemeenschappelijk  vertrek, om de kennismaking elders voort te zetten.

Uit verhalen van Nederlanders, al dan niet op zoek naar een relatie met een Russische vrouw, ontstaat dan vervolgens altijd het volgende beeld: De vrouw is in hun ogen bloedmooi en begeerlijk, maar dat de chemie ontbreekt. Na een dag of wat valt er niets meer uit te wisselen. Degene, die toch verder gaat, raakt van de regen in de drup. Hopeloze dagen van onbegrip en frustratie. Gerard komt al voor de 10e keer naar Rusland, om bij zijn Natalia te verblijven.  “Wat wil ze nu eigenlijk?” Hij wilde haar. Zij wilde hem. Ze wilde naar Nederland. Sprak goed Engels. Ondanks dat verloopt de communicatie stroef. Ze geeft teveel geld uit. De seks verwatert. De vlam is weg. Inspiratieloos en suf-geluld brengen ze hun avonden door.

Je moet op tijd weten te stoppen. Zij die doorgaan snappen het spel. Kunnen het spel spelen. Hunkeren naar je geliefde in Rusland. Wegkwijnen bij het idee een Nederlandse partner te hebben, is niet voldoende. Het zal de wet van de liefde zijn. Je ontmoet elkaar. Daarna begint het echte werk. Elkaar leren kennen. De ander in zijn waarde laten. Oprechte liefde ontwikkelen voor de wie de persoon is. Niet hoe ze eruitziet. Het is een bekend verhaal. Ik vertel niets nieuws. Maar hier in Rusland waar de vrouwen goed gekleed gaan. Zich vaak tot in de puntjes verzorgen, wil een Nederlandse man, zich nog wel eens voor de gek houden. Met open ogen in een kansloze missie stappen.