Wij rijden op onze fietsen over een fietspad naar het Repinhuis. Het ligt zo’n vijf kilometer van onze verblijfplaats. Was het fietspad een paar maanden geleden nog een hobbelige gatenkaas. Men heeft het voortvarend aangepakt: de grootste gedeelten zijn opnieuw geasfalteerd. Wij fietsen over glooiende heuveltjes. Dalen af over lange zwarte linten. Zowaar een genot om te fietsen in Rusland. Wel jammer, dat het fietspad langs een drukke weg ligt. Het voorbijrazende autoverkeer -verkeer hier raast altijd voorbij- bederft het een beetje.

We rijden door een bos. Het heeft vannacht geregend. Heel veel slakken wagen de overtocht. We proberen ze te ontwijken, maar aan het aantal platgereden exemplaren is te zien, dat niet iedereen daar goed in slaagt. Als ze al hun best doen om slakken te redden. Iets verderop ontwaar ik een heks en andere sprookjesfiguren. Een plek voor kinderen met hun ouders. Je zult als argeloze voorbijganger in de schemer zo’n bos instappen om een plasje te doen en ineens met een heks geconfronteerd worden. Grote puntmuts op. Bezem in haar handen. Op haar schouder een zwarte raaf.

Sommige stukken van het fietspad zijn niet opnieuw geasfalteerd. Daar is het goed opletten. Kijk je te veel om je heen, dan loop je het risico, in een spleet, of in een gat te rijden. Handen aan het stuur dus. Het is daarom, dat ik een hek voorbijrijd, waarachter ik in een flits prachtige nieuwbouw ontwaar. Ik knijp in de remmen. Draai om. Het is naar mijn idee een enorm appartementencomplex. Alles staat leeg. Er staan geen auto’s geparkeerd. Het hek is hermetisch gesloten. Leeg en onbewoond, zo lijkt het. Mijn vrouw licht toe: hier ontbreken de nodige vergunningen.

Na een half uurtje zien we rechts van de weg een grote witte sculptuur. Het toont de schilder Repin. Palet in zijn hand.  Boven hem een aantal figuren uit zijn schilderijen. We steken voorzichtig de weg over. Er ligt een zebrapad. Veilige oversteekplaats, maar niet altijd een veilige garantie. Lopen door een hek. Via een kronkelig bospad bereiken we het huis van de Russische schilder: Ilja Repin. Hij heeft hier dertig jaar van zijn leven gewoond. Het huis is omstreeks 1944 afgebrand. Men heeft in de jaren daarna besloten het huis te herbouwen in de oorspronkelijke staat. Nu is het een museum. We bezoeken dus eigenlijk een replica.

De rondleidingen door het huis zijn in verschillende talen. Voor elke taal een aparte rondleiding. Het is er druk. Zo’n 20 mensen voor ons gaan het huis in voor de Russische rondleiding. Wij zijn met z’n tweeën. Melden ons aan voor de Nederlandse rondleiding. Achter ons staan weer zo’n 15 Russen te trappelen. Wij voelen ons zeer vereerd, omdat we eigenlijk een privérondleiding krijgen. Als we het eerste vertrek binnenlopen komt er een vrouw op ons af. Wil opnieuw weten: welke taal? Wij antwoorden: Nederlands. Ze loopt op een versterker af. Er bovenop staat een digitaal kastje met keuze knoppen. Ze drukt een van de toetsjes in en uit het speakerboxje boven ons klinkt een heldere Nederlandse vrouwenstem. Deze procedure herhaalt zich, met steeds nieuwe vrouwen in alle te bezoeken vertrekken. Bij herkenbare begrippen in het verhaal: ‘dit is een foto van Repin op jonge leeftijd’, wijzen ze de foto met een stokje aan.

Repin wordt gerekend tot de belangrijkste sociaal-realisten in de schilderkunst van eind 19e en begin 20e eeuw. Zijn schilderijen verhalen over het leven in Rusland. Voor Repin moest alles afgebeeld worden als in de werkelijkheid. Hij besteedde dan ook zeer veel aandacht aan allerlei details. Een van zijn bekendste schilderijen hangt in het Russisch museum: de Wolgaslepers.