Of ik voor mijn vrouw een klein pakketje wil ophalen, ergens in de buurt van het Moskou station. Ze belt me op, want ze is aan het werk. Ik vraag haar of ze mij het adres via WhatsApp wil sturen, want om op basis van de naam die ze noemt een adres te vinden is me nog te ingewikkeld. Ik heb de tijd. Besluit mij grondig voor te bereiden. Via Google Maps slaag ik er in het adres te vinden. Er is geen metrostation in de buurt. Dat betekent, dat ik vanaf een Metrostation verder moet met bus of tram. Ik weet niet hoe daar de lijnen lopen. Dat wordt puzzelen. Het metrostation heet: Alexander Nesvki kogo. Het ligt aan het einde van de Nevski prospekt. Van daar uit rijden bussen, die volgens mij de Nevski prospekt volgen. Ik moet zijn in een zijstraat van de Nesvski prospekt, vanaf de metro is het twee haltes. Verderop: eerste straat rechts.

Het regent. Paraplu mee. Ik loop uit Alexander Nevski kogo, naar de bushalte. Er stopt een bus, die volgens een bordje aan de zijkant de halte Moskou station aandoet. Dat moet de goede bus zijn, want het station ligt aan de Nevski prospekt. Groot is de verrassing, als de bus na halte 1 plotseling rechtsaf slaat. Ik sla aan het rekenen. Als ik in deze straat uitstap moet ik via een parallelweg in de straat uitkomen, waar ik moet zijn. Voor de zekerheid vraag ik het aan iemand. Ondanks de regen helpt hij me uitgebreid. Wat later sta ik in de goede straat. Ik moet zijn op nummer 9.

In de grote steden van Rusland zijn huisnummers vaak een heel huizenblok. Binnen dat blok zijn er verschillende deuren. Dat is hier ook het geval? Welke deur moet ik hebben? Ik bel mijn vrouw. Ze zegt, dat een vrouw de deur zal opendoen en me binnen zal laten. Terwijl de regen op mijn paraplu klettert, gebeurt er niets. Telefoon: je moet bij de eerste deur zijn. Ik loop daar naartoe. Een bord boven de deur: Autorijschool. Nee, dat is niet goed! Je moet zijn bij: ICS. Dat kan ik niet vinden. Weer telefoon: je moet de deur van de rijschool hebben. Dan op de bel van ICS drukken. Geen bellen te zien. Misschien binnen? De buitendeur is open. Binnen zie ik een aantal naamplaatjes. Vaag ontcijfer ik ergens: ICS. Ik druk een getal op een toetsenbord. Er gebeurt niets. Weer telefoon: je moet doorlopen. Dan de eerste deur rechts.

Ik duw tegen de tweede deur. Die is warempel ook open. Ik kom in een donkere gang, die leidt naar een stenen trap. Rechts is een deur met het opschrift: autorijschool. Dat kan het niet zijn. Weer telefoon: de eerste deur rechts. Het is de enige deur, dus ik waag het erop. Ik druk op de bel. De deur wordt opengedaan door een charmante dame. Ze lijkt opgelucht. Ik zeg: ICS? Da, da. Kom binnen. Ik stap een kantoorruimte binnen, waar een tiental tegen elkaar geschoven bureaus de spaarzame ruimte delen. Achter ieder bureau zit een dame. Ze kijken allemaal mijn kant op. Mijn vrouw heeft blijkbaar flink de aandacht gevraagd, want het lijkt alsof iedereen weet wie ik ben. Waarvoor ik kom. Het pakketje wordt overhandigd. Ik bedank uitvoerig: Spasiba. Zeg gedag: Dasvidanja. Alle dames knikken. Trek de deur achter me in het slot en sta weer op straat.

Het regent pijpenstelen. Een kolonne paraplu’s beweegt zich over de Nevski Prospekt. Dit klusje, waar ik in Nederland mijn hand niet voor omdraai, blijkt hier het verhaal van de dag te worden.