Het is een gewone doordeweekse dag. Midzomer. Terwijl in Europa de temperaturen tot boven de 40 graden reiken, komen we hier niet verder dan 22. We hebben gasten. Evgeny en Maria. We ontmoetten we hen op een boottocht naar Walaam, een eiland in het Ladago meer. Heen en terug met de boot. Twee keer overnachten aan boord. Zoals bij elk evenement waren er ’s avonds activiteiten. Een programma met muziek, dans, eten en  drank. Daar raakten we met elkaar in gesprek. Hij studeert filosofie. Zij leert voor tolk: Engels-Russisch.

Ze hebben allebei een flinke afkeer van de overheid. Zijn al zo vaak in Europa geweest, om te zien, dat ze in hun eigen land worden voorgelogen. Bovendien maken ze fanatiek gebruik van internet. Ze zitten bij groepen, die achtergehouden informatie toch uitgewisseld proberen te krijgen. Ze overwegen zelfs om deze week te gaan protesteren tegen het rigide beleid van de overheid in verband met de gemeenteraadsverkiezingen in Moskou. Al riskeren ze daar 15 jaar gevangenisstraf mee. Op mijn vraag hoe ze daar tegen aan kijken antwoorden ze, dat het wel mee zal vallen. Ik vraag me in mijn wantrouwen zelfs af , of wij als Nederlanders hier, doordat wij met ze omgaan, ook geen risico lopen. De geheime dienst is overal.

Ze hebben wat te eten meegebracht. Dat is gebruikelijk bij Russen. Als je ergens op bezoek gaat, neem je iets mee. In dit geval een zak vol walnoten. Hadden zij weer gekregen van een goede vriend uit Europa. Ik heb veel zin in die noten, maar ik besef, dat we geen notenkraker in huis hebben. Wel een zware hamer. Ik laat het idee los. Morgen eens wat rondkijken in een winkelcentrum in Sint-Petersburg. Wie weet hebben ze daar notenkrakers.

Er wordt een fles wijn opengetrokken. We toasten op goede regimes. Mijn vrouw zet de walnoten op tafel, waarbij ik opmerk, dat we geen notenkraker hebben. Dat blijkt geen probleem. De oplossing is simpel. Evgeny vraagt een mes met een stevige punt. Hij pakt de walnoot. Bekijkt, waar het hoofd en waar de het kontje zit. Aan de onderkant steekt hij de punt in de noot. Beetje draaien, linksom, rechtsom. De noot gaat open. Mijn mond valt open van verbazing. Ik herinner mij het geworstel met notenkrakers: ijzeren knijpers, houten gevallen met een schroef, die de noot kraakt , als je de schroef erin draait. Vaak werden de noten geheel verpulverd. En hier: twee puntgave helften. Met hetzelfde mes peuteren we de inhoud eruit.

Wijn met walnoten, dat is een goede alliteratie. Ik probeer uit te leggen wat een alliteratie is maar Evgeny en Maria snappen er niets van. Na een paar glazen wijn valt me een zin in. Ik vraag de aandacht. Spreek: “Wie weet waar Willem Wever woont? Willem Wever woont wijd weg.”

Er wordt hard gelachen. Evgeny merkt op, dat de walnoten goed zijn voor de hersenen. Dat blijkt wel, als je dit soort zinnen gaat produceren. Ze hebben het kunstje nu door. Maria spreekt een zin in het Russisch, waarin ik denk de alliteratie te horen. Ik begrijp niets, van wat ze zegt, maar het klinkt goed. Ik vraag of ze het scrabble spel in Rusland kennen. Zie al een hele markt voor me. Helaas voor mij: het bestaat in dit land. Met cyrillische letters, waarvan de letterwaarden anders zijn. Het wordt hier gespeeld. Er bestaat zelfs een Russische versie van het digitale Wordfeud.

Ik blijf er wat op doordenken. Vraag me af wat de woordwaarde van het woord: notenkraker zou zijn. Zet het mes in een noot. Ik vind een nieuw woord uit: walnotenmes.