Eigenlijk ben ik een kind van de ‘New Age’: de nieuwe tijd. Ik geloof in universele liefde. Ik geloof in een diepere betekenis achter ons bestaan. Ik geloof in een ongrijpbare, alomtegenwoordige energie. Er was een tijd, waarin ik fanatiek zocht naar dit soort waarheden. Ik nam deel aan massagecursussen. Ik heb me verdiept in Reiki. Ik heb deelgenomen aan een cursus intuïtieve ontwikkeling. Dit alles heeft me gebracht, tot waar ik nu ben. 68 jaar. Getrouwd met een Russische vrouw. Genietend van mijn oudedagsvoorzieningen. Een beetje doorwerken voor de extra’s. Goede gezondheid. Goed humeur.

Ik ben de balans weer eens aan het opmaken. Er zijn van die momenten in het leven, waarop ik net als bij mijn boekhouding, behoefte heb aan inventarisatie, overzicht. Terwijl ik daar mee bezig ben, kijk ik uit het raam van ons appartement. Wat ik zie verbaast me. Tegelijkertijd verbaast het me niet. Ik zie vier vrouwen op het grasveld voor ons. Ze maken vreemde bewegingen. Op het ene  moment liggen ze languit gestrekt. Tien minuten later staan ze op handen en voeten met hun kont omhoog. Een boeiend schouwspel.

Mijn vrouw komt binnen. Ik wijs haar op het tafereeltje. Zij verklaart –in Rusland verklaart zij alles voor mij- : sinds kort is er in dit appartementencomplex een yoga –activiteit. Iedere zondag kunnen  bewoners ervoor kiezen om naar zo’n bijeenkomst te gaan. Mijn vrouw is er al geweest. Zij was er heel enthousiast over. Het bracht haar rust. Waar vind je dat tegenwoordig nog? Het zou mij moeten prikkelen, maar ik ben een behoedzaam mens. Ik wacht graag af. Zij komt terug met enthousiaste verhalen. Ik hoor ze aan. Bedenk direct slappe excuses: mijn hoofd staat er niet naar. Mijn agenda laat het niet toe. Ik heb het druk.

Maar intussen liggen de vier vrouwen op het grasveld in de foetushouding. Ik verkeer tussen twijfel, spot en bewondering. Russen doen alles fanatiek. Dus als ze enthousiast zijn over yoga, dan is alles Yoga. Dan kruipen ze uit hun privacy en beoefenen deze tak van sport zonder problemen in de publieke ruimte. Ik vraag mijn vrouw waarom ze niet meedoet met het groepje op het grasveld? Ik ga lekker zwemmen. Ze is enthousiast over Yoga, maar nu even niet. Ik vergelijk dit met het bezoek aan een Russisch Orthodoxe kerkdienst. Je gaat naar binnen. Zolang je geraakt bent door het gebeuren blijf je daar, maar als het momentum voorbij is, ga je weer naar buiten. Niemand die je daar op aankijkt.

Waarom doe ik niet mee? Een gewetensvraag. Ik vind excuses genoeg. Maar geen verklaring waarom ik –mijn leven lang geïnteresseerd in alternatieve zaken, dus ook yoga- niet meedoe. Ik kom uit op schaamte. Terwijl de vier vrouwen op en neer gaande, wulpse bewegingen maken, keer ik terug in mijn  innerlijk. Mijn opvoeding was conservatief. Dwingend. Alles draaide om een God, die strafte. Hij was karig in zijn beloningen. Door onderzoek en experimenten heb ik me meer vrijheden verworven.

De vier vrouwen op het grasveld verdienen respect. Bewondering ook. Gedurende ruim 70 jaar communisme zijn alle uitingen van religie, of afwijkende opvattingen, onderdrukt. Na de tijd van perestrojka en glasnost zagen ze hun kans schoon. Meditatie, yoga, ontwikkeling van de intuïtie? Het gebeurde. Het huidige regiem smoort oppositie, zet vijanden van het regiem gevangen, maar ze krijgen geen grip op mensen die alternatieve bewegingen propageren. En dat is goed. Ik zal nu niet direct dat grasveld oplopen en zeggen, dat ik meedoe. Maar dit verdient respect. Rusland voorwaarts. Als het politiek niet lukt, ga voort op het pad van het alternatieve. New Age kent geen grenzen.