Het is me al vaker overkomen: ik loop met een fototoestel rond, ontmoet ergens een Russische vrouw. Meestal ben ik in gezelschap van mijn eigen vrouw. We raken in gesprek. Als ik vraag of ik een foto van haar mag maken, zegt ze direct: ja. Waar moet ik gaan staan? Dat is de enige aanwijzing, die ik hoef te geven. Als ze eenmaal op een mooie plek staat,  mooi in het licht, begint ze automatisch poses aan te nemen, alsof het een topmodel is. Het lijkt alsof Russische vrouwen dat in hun bloed hebben. Zichzelf presenteren als het gaat om foto’s. En niet alleen bij foto’s.

Ik loop met mijn vrouw over het strand. Bij een plek waar een pier van stenen in het water steekt staan een paar mensen. Ze hebben koffers bij zich. Sjouwen dus. Uit de koffers komen allerlei kleren met de labels er nog aan. Er loopt een fotograaf rond. Hij draagt een fototoestel met daarbij een indrukwekkend aantal lenzen. Er gaat hier gefotografeerd worden. Toegegeven, de plek is mooi. De zon staat in de goede hoek. Iedereen drentelt heen en weer. Ik kan er geen systeem in zien. Even later blijkt waarom. Het model is er nog niet. Die komt door het rulle zand op moeilijke schoenen aanlopen. Ik ken de situatie. Ze moet zich zo’n half uur over het strand geworsteld hebben.

Intussen trekt het groepje meer belangstelling. Er zijn wat strandgasten, die nieuwsgierig blijven staan. Het model verkeert in een pesthumeur. De fotograaf ook. Er wordt haar duidelijk gemaakt dat ze zich beter had moeten voorbereiden. Iedereen staat op haar te wachten. De ruzie wordt gesust. Werken nu. De hele ploeg begeeft zich richting pier. Er staan hier geen omkleedhokjes. Het model moet zich publiekelijk omkleden. Bij ieder nieuw kledingstuk. Ze is een professional, of ze gedraagt zich zo. Ze heeft er geen moeite mee. Draagt keurig ondergoed. Niemand is gechoqueerd. Zelfs moeders met kinderen –die bij teveel bloot doorlopen-  blijven staan. Ze wordt in ieder kledingstuk gefotografeerd. De fotograaf wringt zich in allerlei bochten, zodat het geheel er indrukwekkend uitziet.

We hebben de hele sessie niet afgewacht. Maar sinds dat voorval valt het me op, dat deze plek vaker gebruikt wordt om foto’s  te maken. Ik heb er zelfs een bruidspaar gefotografeerd zien worden. Russische vrouwen zien er graag goed uit. Kleden zich precies. Maken zich op. Tot aan de nagels toe. Vrijwel iedere vrouw heeft hier kunstnagels. Die laten ze plaatsen in speciale nagelsalons, meestal een afdeling van een kapperssalon. Nagelverzorging is hier tot een ware kunst verheven.

Wij zijn inmiddels aangekomen op een plek waar wij de dag zullen doorbrengen. De zon schijnt niet te uitbundig. Het is aangenaam. Druk op het strand. Want we hebben een vrije zaterdag. Zwemmen in het water van de Finse golf. Drogen op het zand. Een koel biertje. Wat wil een mens meer?

Plots wordt mijn aandacht getrokken door een tafereeltje aan de vloedlijn. Twee meiden zijn bezig elkaar te fotograferen. Ze fotograferen met hun smartphone. Gebruiken het als professionals. Terwijl de ene door de knieën zakt en vanaf laag omhoog fotografeert, draait en kronkelt de ander zich in alle mogelijke poses. Als een volleerd model laat ze zich van alle kanten bewonderen. Of het hele strand meekijkt of niet, het maakt haar niet uit. Ze staat in het brandpunt van de belangstelling. Geniet ervan. Ik pak mijn fototoestel. Maak van hen samen een aantal foto’s. Gratis, ongevraagd. Van afstand, dat wel. Maar ik durf het niet aan om dit samenspel te verstoren en de harmonie tussen de vrouwen te verbreken.