Ons bed staat in de huiskamer. Dat is in veel Russische woningen het geval. Gezinnen wonen in krap bemeten appartementen. Soms hebben die 2 kamers. Met meer kinderen soms 3. Men moet improviseren om te kunnen slapen.

Mijn vrouw heeft me gevraagd, of ik wil stofzuigen. Zij heeft vandaag een druk programma. Ik blijf thuis, dus het ligt voor de hand, dat ik wat huishoudelijke taken op mij neem. Ik moet vooral grondig onder het bed zuigen want ze heeft er  ’s morgens plukken stof zien liggen. Ik ben geen echte huishoudman, dus het eerste wat ik doe als ze het huis heeft verlaten, is een kop koffie maken. Zware arbeid vraagt om een goede inleiding.

Uiteindelijk haal ik het ding uit de kast op de gang. Een gewone Philips stofzuiger. Onze vaderlandse multinational heeft nog steeds een goede naam in Rusland. Ze verkopen er televisies, stofzuigers, scheerapparaten, haarföhns. Ook al worden die door ander firma’s geproduceerd, ze dragen de merknaam: Philips. Een Rus maalt daar niet om. Die houdt van traditie. Philips is in Rusland een traditie.

Dit soort gedachten verhinderen mij niet, om te gaan stofzuigen. Het apparaat zuigt voor geen meter. Ik houd de steel met zuigmond voor een pluk stof. Die blijft gewoon liggen. Nadere inspectie leert, dat de stofzuigerzak vol zit. Dat vermoed ik tenminste. Het kost me het nodige gepuzzel om uit te vinden, hoe ik de stoffen zak uit het apparaat krijg en leeg kan maken.

Het is goed, dat ik de tijd heb. Ik slaag er in om de zak te bereiken. Maar hoe ik hem uit het apparaat haal en weer terug plaats? Dat vraagt om aantekeningen. Het lukt me uiteindelijk. Hij zat helemaal vol. Ik heb de inhoud in de stortkoker geleegd. Het terugplaatsen lijkt goed te gaan. De praktijk zal het uitwijzen.

De stofzuiger doet wat hij moet doen: hij zuigt stof. Daar is het allemaal om begonnen. Ik beland bij het bed. Omdat veel bedden in huiskamers staan, koopt een Rus meestal een bed, dat middels een verfijnde de techniek te veranderen is in een zitbank. Overdag zitbank. ’s Nachts bed. Hier gaan weer dingen mis. Ik moet bij het voeteneind het eerste van de drie delen omhoog tillen. Ik hoor dan en klik, duw dat deel naar beneden. Kan het dan op wieltjes naar de leuningen rijden. Waar het over een hobbel heen een stabiele bank wordt.  Ik heb dat eerder gedaan. Maar dit keer weigert het mechanisme. Ik duw deel drie omhoog en omlaag, maar ik krijg het bed niet in de bankvorm. Het schuift wel een stuk in, waardoor ik daar kan stofzuigen, maar het wordt geen zitbank.

Na het nodige gepuzzel, zonder resultaat heb ik het opgegeven. Ik heb er weer een bed van kunnen maken. Dat wil zeggen: alle delen staan op de grond en vormen een vlak, maar er een bank van maken? Dat is kapot.

Mijn vrouw belt een ‘master’. Je kunt het woord ‘master’ het beste vertalen met: specialist. In dit geval een: bed-zitbank-specialist. Hij komt een dag later met alleen een schroevendraaier. Nadat hij de matrassen heeft verwijderd, geeft zich een ingewikkeld mechanisme bloot, met veren en stangen. Hij trekt ergens aan, steekt zijn schroevendraaier in de juiste plek. Tilt deel 1 van het bed omhoog en omlaag en zegt: Garasjo. Het Russische woord voor : goed. De matrassen worden teruggelegd. Het mechaniek werkt weer. Ik voel me een Dombo. We rekenen af: 1800 roebel: 25 euro. Valt weer mee. De Master is verdwenen. Het bed doet weer wat het moet doen: ’s nachts bed, overdag: bank.