Ik nader een vrouw. Langzaam bewegen we op elkaar af. Even kijken we elkaar aan. Ze heeft geen opmaak. Ik zie haar natuurlijke gezicht. Zie dat haar rechteroog iets afwijkt, naar buiten toe. Niet opvallend. We passeren elkaar. Ik vergeet nog te vermelden, dat ze een badmuts draagt.

De ontmoeting vindt plaats in het water. In Sint-Petersburg ben, begeef ik me zo’n 4 a 5 keer per week naar het zwembad. Vaak in gezelschap van mijn vrouw. Of alleen. Ik lig opgeteld zo’n 40 minuten in het water. We zwemmen baantjes. Er liggen vier stroken naast elkaar. Als het druk is zwemmen er zo’n 4 mensen in één baan. Op en neer. Sommigen kijken op de grote zwembadklok. Andere gaan door totdat ze moe zijn.

De ene zwemmer is de ander niet. Je hebt snelle zwemmers, langzame zwemmers en de vrij worstelaars. Je komt in zo’n baan anderen tegen. Iedereen zwemt aan de rechterkant, om botsingen te voorkomen. Al zwemmend is het boeiend, om de mensen die je ontmoet te observeren. Zo is er een man die crawlend zijn baantjes doet. Hij zwemt gelukkig in een baan naast mij. De kunst van goed crawlen is om je voeten krachtig, maar soepel op en neer te bewegen. Dat brengt de vaart erin. Deze meneer is een amateur. Hij beweegt zijn benen wild op en neer. Zijn voeten komen zelfs boven het water uit. Ik hoor hem al van verre aankomen. Als een soort motorboot. Tjoek, tjoek. Tjoek, tjoek. Zijn snelheid is ook niet om over naar huis te schrijven. Hij wordt regelmatig door oudere vrouwen gepasseerd. Als hij uit het water stapt, begrijp ik het iets beter. Hij draagt een overdaad aan gewicht met zich mee.

Vrouwen die ik ontmoet kijken meestal weg. Hun haren zitten onder een badmuts. De make up is eraf gespoeld. Het enige dat zichtbaar is: hun hoofd. Daar tobben ze vaak mee. Voor mij is het inspirerend om vrouwen zo te bekijken. Ze zien er natuurlijk uit. Eerlijk, en daardoor ontwapenend. Jammer dat ze dat zelf te weinig beseffen. Maar goed, ik weet ook hoe de meeste mannen kijkedn.

In baan drie zwemmen de snorkelaars. Die mensen zijn absoluut niet te herleiden. Je ziet donkere zwembrilletjes, Een pijp in de mond, die omhoogsteekt. En daarop nog een badmuts. Vaak hebben ze zwemvliezen aan. In recordtempo zwemmen ze hun baantjes. Grote golven achterlatend, waar de amateurs naast hen, zich doorheen worstelen.

Af en toe wordt de 4e baan gesloten. Op een bord vooraan staat dat de baan tot nader orde bezet is. Dat is, omdat er een zwemles plaatsvindt, maar ook omdat er op bepaalde tijdstippen oefeningen op discomuziek worden gegeven. De badmeester stelt zich dan aan de zijkant van de baan op. De muziek wordt op volume gezet. Er komen vrijwel alleen vrouwen op af. Ieder van hen draagt een schuimrubber voorwerp, dat een rol gaat spelen bij oefeningen. Het is trainen op muziek. Later zie ik ze allemaal op een matras bewegen, waarbij het de kunst is om er niet vanaf te rollen. Als dat wel gebeurt, geeft dat grote hilariteit bij de anderen. De badmeester blijft er stoïcijns onder. Schreeuwt zijn bevelen.

Intussen zwem ik verder. Rechts van mij, in de andere baan, nadert een vrouw. Rode badmuts op haar hoofd. Guitige ogen. We zwemmen hetzelfde tempo. Als ze vlakbij me is, kijken we elkaar even aan. Op dat moment geeft ze me een knipoog. Hier heb ik geen antwoord op. Het moment gaat voorbij. Een beetje verward en om een volgende ontmoeting te voorkomen, stap ik uit het water. Duik het stoombad in.