Het virus heerst. We leven. Waarmee alles is gezegd. Perspectieven zijn er even niet. Daarom begeef ik me in het verleden. Het laatste deel van mijn verleden ligt in Rusland. Daar dwaal ik maar naar af. Ik heb haar al twee manden niet gezien. Gelukkig getrouwd met een Russische vrouw. Had dat nooit gedacht, nooit verwacht. Ooit –toen ik jong was- leefden we in een sfeer van koude oorlog. De Russen waren de vijand. Tegen de Russen werden verdedigingslinies aangelegd. Tegen de Russen bouwden we de Noord Atlantische Verdragsorganisatie uit. Ieder moment konden wij aangevallen worden door kerngrootmacht Rusland.

Ik verzamelde toen nog postzegels. Russische zegels droegen steevast het opschrift: CCCP. Ik heb dat toen nooit begrepen. Nu is me duidelijk, dat het letters waren uit het Cyrillische alfabet. Vertaald betekenen ze: SSSR.  Soyuz Sovetskikh Sotsialisticheskikh Respublik: Unie van Socialistische Sovjet Republieken. Toen een raadsel voor mij, maar raadsels hebben met altijd aangetrokken.

Contacten met het Oostblok werden als zeer verdacht gezien. Toen ik wat ouder was ben ik een penpal contact aangegaan met Uta uit Leipzig. Puur uit nieuwsgierigheid. We schreven brieven in het Duits naar elkaar. Later –ik meen tijdens mijn keuring voor de militaire dienst- werd mij gevraagd of ik dit contact kon verklaren en toelichten. Ik was naïef, totaal verrast. Mijn brieven, die steevast begonnen met “Liebe Uta” bleken onderschept te zijn door de toenmalige Nederlandse geheime dienst.

Ik voelde mij op een of ander manier aangetrokken door landen achter de muur -het Oostblok-. Als je met die landen contact zocht, was je per definitie verdacht. Ik overwoog in die tijd zelfs Russisch te gaan studeren. Het was niet het communisme wat me trok. ‘Ismes’ hebben me nooit getrokken. Als kind van vijf heb ik op een op andere manier de Hongaarse opstand meegekregen. De Russische inval. Het streven naar en vechten voor vrijheid. Wreed, meedogenloos de kop ingedrukt. Het Hongaarse volk terug in hun gevangenschap.

Later intensief de ontwikkelingen gevolgd die in 1989 leidden tot de val van de muur. Als ik de beelden van die gebeurtenis voor me haal springen de tranen me in de ogen. Waarom? Ik denk uiteindelijk, dat al die gebeurtenissen een appèl doen op mijn ultieme gevoel van vrijheid. Dat geldt in het persoonlijke, maar ook voor situaties bijvoorbeeld waarin landen verzeild raken. Daarbij ben ik overgevoelig voor volken in Oost Europa en dus ook Rusland.

Is het Russische volk nu vrij? Ja en nee: Da y njet. Ze hebben meer voorrechten dan ooit in de afgelopen 100 jaar. Het dictatoriale communisme heeft plaatsgemaakt voor een democratie. We hebben een gekozen leider. We hebben een gekozen parlement. Tot zover kloppen de feiten. Russen kennen een ongekende vrijheid. Ze mogen reizen naar alle landen in de wereld.

Als een Rus  kritiek levert op welk staatsorgaan ook, loopt hij het risico procedures, boetes of zelfs gevangenschap aan zijn broek te krijgen. We zitten midden in een Corana epidemie. Via internet, via de realiteit blijkt, dat de overheid fatale, foutieve inschattingen maakt. In Rusland heerst een pandemie van ongekende grootte. De overheid zegt, dat ze alles onder controle heeft. Wie de praktijk meemaakt en ziet, dat alles uit de hand loopt en daarvan melding maakt. wordt ontslagen, onder druk gezet. Hem of haar wachten procedures en maatregelen. Twijfel nooit aan de overheid. Wij waken over u.

Dit is het land waar ik als kind, als puber naar toetrok. Waarom is me nog steeds niet duidelijk.  Mijn huidige realiteit: ik ben getrouwd met een Russische vrouw.  Ik heb hier inmiddels een verblijfsvergunning. Maar of het daarmee mijn beloofde land is?