Terrassen lopen weer vol. Straten vullen zich. Bussen, trams vervoeren mensen. De drukte van weleer keer weer. Het is een warme dag. Zomerse temperaturen. Wat doe je dan? Je gaat naar het water. In de Finse golf wordt gezwommen. Op het strand wordt gebarbecued. We liggen in onze zwemkleding bruin te worden. Genieten van onze welverdiende rust. Het stemmen over het referendum is vandaag begonnen. Nog vier dagen krijgen de Russen de kans hun stem uit te brengen. Gisteren de grote parade in Moskou. Het lijkt alsof het leven van alledag zijn plek weer heeft ingenomen. Vrijwel niets herinnert aan beperkende maatregelen, die -tot voor kort- soms zeer streng gehandhaafd werden. Vooruit, we dragen mondkapjes. Maar verder? We hebben er genoeg van. We zijn het beu. We pakken onze vrijheid terug.

De realiteit is bekend: een paar duizend besmettingen per dag. Veel patiënten, die aan een longontsteking overlijden. Who cares? Het is vreemd. Als je dit volk beperkt met maatregelen, die hun bewegingsvrijheid afstoppen, dan laten ze zich niet beteugelen. Als het gaat om het inperken van persvrijheid. Het verbod op het openlijk uiten van kritiek op de overheid. Dan zijn het makke schapen. Kijkt men liever een ander kant op.

Kom niet aan mijn persoonlijke mogelijkheden –zo lijkt het- . We moeten op vakantie , We hebben onze ontspanning nodig. Ook al loop je daarbij risico. Russen en risico’s. Hoofdthema vanj de Russische man: als er iets gebeurt, overkomt het altijd mijn buurman. Bij de Russische vrouw: als je het lot maar weet te bezweren, met amuletten, met rituelen, met gebeden, dan voorkom je veel. Zo niet alles.

Ondanks, dat het Corona virus nog volop heerst en slachtoffers maakt, trekken de inwoners van Sint-Petersburg er massaal op uit. Ze dragen in bepaalde situaties  nog mondkapjes, je moet het noodlot niet tarten, maar laten zich in hun doelen en bestemmingen niet tegenhouden. Wij noemen dit ook wel Russische roulette. We stoppen een patroon met een kogel in een revolver, draaien de cilinder, waar zes kogels in kunnen. Zetten de loop tegen onze slaap. Drukken af. Kans van 5 op 6, dat we het overleven. Daar houden we van.  Iedere dag een nieuw risico. Iedere dag een nieuwe kans.

Kansen hebben twee kanten. Heb je een deugdzaam leven geleid, er op vertrouwend, dat je kinderen je door je laatste levensjaren helpen? Helaas, je kinderen zijn egoïstisch. Alleen met zichzelf bezig. Je loopt het risico, dat je tijdens je pensioen van € 200 per maand, van alles en nog wat moet verzinnen om te eten te hebben. Wat zijn dan de mogelijkheden?  Bedelen op de metrotrappen. Vegen van publieke ruimtes voor een grijpstuiver. Afvalbakken nazoeken op weggegooide, eetbare producten. Verzamelen van blikjes en flesjes voor statiegeld. Er zijn ongetwijfeld meer varianten, die minder in het oog springen, maar het feit blijft: deze mensen hebben de boot gemist.

Een maatschappij als de Russische kent geen verzekeringen. Het is letterlijk: overleven. Hier zijn we vertrouwd met bedreigingen. Komt er zo’n virus langs, met talloze slachtoffers. Men berust erin. Het kan altijd erger. Ze hebben gisteren de Grote Vaderlandse oorlog herdacht, met een parade. Meer dan 25 miljoen Russen zijn omgekomen in die oorlog.  Terwijl de mitrailleurs ratelen. De artillerie ononderbroken vuurt worden manschappen gesommeerd de vijandelijke stellingen te bestormen. Het levert vele slachtoffers op, maar wat geeft het, op een bevolking van honderden miljoenen? Iedere keer weer rennen er mannen naar voren. Tegen de kogels in. Denken:  wat er ook gebeurt, het overkomt altijd mijn buurman. Terwijl de buurman verder loopt, blijf ik liggen. Dodelijk getroffen. Oorlog: een risico met weinig kansen.