Bij feest- en gedenkdagen horen cadeautjes. Dat is zeker in Rusland zo. Het lijkt wel of de inwoners van dit land elke gelegenheid aangrijpen om een feestje te bouwen. Geen slechte eigenschap vind ik. Ik vier graag zoveel mogelijk feesten mee. Dan voelt het een beetje alsof het hele leven een feest is. Waar ik soms wel tegen aan loop is dat er bij alle festiviteiten cadeaus moeten worden uitgewisseld. In de meeste gevallen regelt mijn vrouw iets. Om het niet ingewikkeld te maken, ben ik het altijd eens met haar cadeaukeuze. Als ze twijfelt moedig ik haar aan. Probeer ik haar zelf vertrouwen te ondersteunen. Zolang ik het cadeau maar niet hoef uit te zoeken.

Morgen is mijn vrouw jarig. Dat geeft problemen. Het wordt zeker een feestje, maar wat voor cadeau geef ik haar? We zitten geïsoleerd. Ik kan dus niet zomaar even naar een winkel om iets passends uit te zoeken. Ik kan niet roepen, dat ze het echte cadeau krijgt, wanneer we in Nederland zijn. Die truc heb ik al eens uitgehaald. Maar wat dan? Ik moet het zoeken in de sfeer van: iets eenvoudigs, maar toch indrukwekkend. Voordat ik inslaap ben ik er nog niet uit. Ik ben nerveus. Ooit heb ik geleerd, dat de beste ideeën komen, als je je verkeerde focus, de stress, loslaat. Dat probeer ik nu dan maar. Denk even nergens aan. Stel me erop in, dat het met het cadeautje goed zal komen. Een inval, een goed idee. Opeens weet ik het. Hiermee hervind ik mijn ontspanning. Vrijwel direct daarop slaap ik in.

De volgende dag –ik heb de wekker nog kunnen zetten- sta ik vroeg op. Mijn vrouw slaapt. Ze heeft niets in de gaten. Zachtjes trek ik de deur achter mij in het slot. Ik begeef mij naar een stukje bos in de buurt. Laatst zag ik hier mooie veldbloemen bloeien. Het bos stelt me niet teleur. In een half uur tijd heb ik een prachtig veldboeket samengesteld. Naar huis. Als ik de deur open doe, wordt mijn vrouw wakker. Ik kan nog net een mooi papiertje om de bloemen wikkelen. Ik kus haar goede morgen. Ik zing: lang zal ze leven. Eindig met drie keer: hoera. Dan overhandig haar het boeket.

Ze is aangenaam verrast. Dit is haar nog nooit overkomen. Opstaan met een vers geplukt veldboeket. Nadat ze me bedankt, maak ik een verjaardag ontbijt. Terwijl ik koffie zet, wordt er aangebeld. Een buurvrouw, tevens goede vriendin, komt feliciteren.  Ik denk nog, moet dat zo vroeg? We hebben nog de hele dag. Als de deur dicht gaat en mijn vrouw binnenloopt snap ik het. Onze buurvrouw is ook creatief geweest. Ze heeft een versierd ontbijtbord gemaakt. Niet dat we dit direct gaan opeten, maar hier moet je niet ’s avonds mee aankomen. De verjaardag wordt een mooi feestje geworden. ’s Middags uit eten. ’s Avonds hebben we gasten.

Het veldboeket staat op onze huiskamertafel. Mijn vrouw geniet er iedere dag van. Het ‘ontbijt’ cadeaubordje is inmiddels leeg ‘gegeten’. Dit zijn de cadeautjes die je nooit meer vergeet. Kleine  moeite, aandacht, veel plezier. Russen en cadeaus, het is bekend. Zonder cadeau kun je niet aankomen. Over het soort en de vorm van het cadeau bestaan geen regels. Het gaat om het onderliggende gevoel: ik waardeer je. Ik gun je iets vanuit mijzelf. Of je nu langsgaat bij de juwelier, of dat je ’s morgens vroeg een veldboeket gaat plukken? Als het maar uit het hart komt. Dat voel je. Daar gaat het om. Lang zullen we leven. In de gloria. Hiep, hiep, hiep, hoera!