Selecteer een pagina

Een beetje souvenirzaak in Sint-Petersburg heeft  een afdeling sterke dranken. Doordat mijn vrouw als gids werkt, kom ik er nog wel eens. Omdat wij er dan beroepshalve komen, worden als vips behandeld. In iedere zaak bevindt zich een ruimte waar gidsen en chauffeurs terecht kunnen. Uit het zicht van de toeristen, die ze hebben binnengebracht. Hier kunnen de chauffeurs koffie drinken. Er liggen heerlijke snoepjes en koeken. Gidsen en chauffeurs weten, dat ze in een positie verkeren waarin ze meer dan welkom zijn, want ze brengen klanten mee. Hun zakken worden dan ook makkelijk gevuld met flinke hoeveelheden snoepwaar.

Ik mag mee vandaag. We komen net uit het Catharina paleis. Hebben nog een half uurtje over , waarop mijn vrouw besluit een souvenirwinkel te bezoeken. Ik ben toe aan een toilet en aan een versnapering. Weet hier de weg naar de Vip ruimte blindelings te vinden. Ik sla de koffie over. Proef gelijk een overheerlijke likeur. Die smaakt me prima. Terwijl ik bij zit te komen stappen onze chauffeurs binnen. Ze schenken zich een koffie in. Nemen een koek.

Ik ga eens kijken of er in de winkel zelf interessante dingen gebeuren. Overal matroeska’s, aardewerk met afbeeldingen van de stad, bontmutsen, kalenders. Natuurlijk is er een amberafdeling waar de duurste voorwerpen achter glas zijn opgeborgen. Een paar duizend euro voor een ambersieraad is hier niks. Iets verderop is een kleine toeristenbar. Men kan er koffie krijgen, maar er staat ook een dienblad met kleine glaasjes . Daarin likeuren en wodka. Het is er altijd druk en gezellig.

Ze maken slim gebruik van deze gastvrijheid, want tegen de wand hangt een gekoelde kast met echte kaviaar. Prijzen van meer dan 100 euro voor zwarte kaviaar in blik. Daarnaast een kast met de meest exotische flessen, waarin alle mogelijke sterke dranken. Wodka, cognac. Flessen in de vorm van een Kalasjnikov, of in de vorm van een zwaard. Deze producten komen uit de deelrepubliek Armenië, befaamd om zijn cognac.

Bij de bar spreekt een Russische heer op leeftijd mij aan. Hij ziet verzorgd uit, maar ik heb het idee, dat hij wat wankel op zijn benen staat. Hij wijst op de kast. Zegt dat hij de Kalasjnikov wil kopen. Ik probeer hem duidelijk te maken, dat ik niet in de winkel werk. Het dringt niet tot hem door. Gelukkig voor mij ziet de vrouw achter de bar wat er aan de hand  is. Ze legt uit, dat ik een toerist ben, wat niet helemaal waar is, maar: geen commentaar. De vrouw spreekt goed Engels. Terwijl de man zijn bestelling doet, begint hij een verhaal te vertellen. De vrouw vertaalt. Hij heeft gevochten in de Afghaanse oorlog. Heeft er veel ellende gezien. Hij heeft nooit kunnen begrijpen, dat Rusland daar de oorlog heeft beëindigd. Ze waren aan de winnende hand. De eindzege was slechts een kwestie van maanden.

Ik weet wel beter, maar ik ga er niet tegen in. Terug in Rusland terug heeft hij besloten om ieder jaar een fles Kalasjnikov cognac te kopen. Het dondert niet wat er in de fles zit. Hij gaat om de flessen. Hij heeft er inmiddels zo’n twintig in huis liggen. Hij nodigt me van harte uit om eens te komen kijken. Ik ga er niet op in. Pak een glaasje wodka van het dienblad. Breng een toost uit op de Kalasjnikov. Hij waardeert dat zeer. Pakt ook een wodkaatje. Proost op mij, op Holland, weet hij inmiddels.

Bij de kassa zie ik hem de doos met daarin het drankwapen afrekenen. Als een volwaardige soldaat salueert hij nog. Stapt dan de souvenirwinkel uit.