Selecteer een pagina

De Nederlandse kerstdagen naderen. Daar zal geen Rus wakker van liggen, want hier vindt de geboorte van het kindeke Jezus twee weken later plaats. Toch is er sprake van enige opwinding. Dit jaar begint de vakantieperiode van een groot aantal Russen al op de 21e  december. Hij eindigt de 10e  januari volgend jaar. Natuurlijk pikken de mensen hier een graantje mee van het Westerse kerstfeest. Grote straten zijn versierd met glimmende voorwerpen, als sterren en ballen, en met lichtjes. De techniek speelt hier op in. Waren het een paar jaar geleden nog eenvoudige gloeilampen -al dan niet gekleurd-, tegenwoordig bewegen lichtgolven zich langs ondefinieerbare patronen. Zelfs vallende sneeuw wordt geïmiteerd. Op straathoeken en pleinen vindt de inmiddels traditionele kerstbomenverkoop plaats.

Ondanks de zware tijd waarin we leven, brengt de kerstsfeer optimisme in de harten. Er wordt al op kleine schaal gevaccineerd. Het nieuwe jaar komt eraan. Wie tot nu overleefde, denkt het te redden totdat het virus verslagen is. Daarna zijn de zorgen voorbij. Hier leven onverbeterlijke optimisten. Men is wel iets gewend op het gebied van tegenslagen.

Een periode van vrije dagen. De televisie zal dit jaar nog grootser uitpakken dan andere jaren. Ze moeten wel. Er valt heel wat negativisme te verdrijven. Alle coryfeeën van de zenders worden ingezet. Grootscheepse shows met dans, humor en muziek. Vooral ook visuele effecten en klatergoud. Speelfilms van vroeger, uitgezonden op traditionele tijdstippen, zoals bijvoorbeeld oudejaars avond. Hedendaagse in eigen land geproduceerde dramaseries. Het kan niet op. Het einde van dit bewogen jaar zal de kijkers in het geheugen gegrift worden.

De kerken zijn drukker dan ooit. Buitenlandse toeristen ontbreken, waardoor het weer Russische feestjes zijn. Bezoekers vinden hier troost. In de ‘preken’ van hun priesters klinkt regelmatig de boodschap door, dat de rampen waaraan de mensheid nu is blootgesteld, voorspeld zijn. Lees er de Bijbel maar op na. Laatste boek: Openbaringen. Maar er is hoop: na deze periode komt het ‘Koninkrijk  Gods op aarde’ een stap dichterbij. De aanwezigen hechten niet zozeer waarde aan deze teksten, maar wel aan het positieve wat er in doorklinkt, de saamhorigheid, het samen beleven, geeft ze kracht en steun in de moeilijke momenten, die ze ook beleven.

In de supermarkten koopt men van de laatste gespaarde roebels lekkere gerechten en opbeurende drankjes. We houden hier van lekker eten. Volgend jaar verdienen we het wel weer bij. Nu is het tijd voor ontspanning. Vooruitkijkend:  mei volgend jaar zal er een geboortegolf zijn. Gevolg van de vele vrije dagen in de zomervakantie. Daarna, in september volgt er een tweede. Een onontkoombaar gevolg van extra lange vakanties. In de handen van deze generatie leggen we onze toekomst. Zelf kunnen we nog bijsturen. Onze kinderen zullen nieuwe wegen moeten vinden. Onze tekortkomingen zullen door hen hersteld worden. De veerkracht van nieuw leven.

We zullen ze vertellen over de omstandigheden waaronder zij verwekt zijn. Na de grote Vaderlandse oorlog is dit wel de grootste catastrofe die dit land treft. En met dit land de hele wereld. We zijn ons weer eens bewust van onze kwetsbaarheid. Trekken daaruit de conclusie, dat we het alleen redden, door ons gezamenlijk in te spannen. Betrokken te zijn bij onze medemensen. Door ons onzelfzuchtig op te stellen bouwen we aan een betere wereld, dan de huidige. Geld speelt nu de hoofdrol. Het vergaren van rijkdom op kleine en grote schaal, ten koste van alles. Onmenselijk schandalig vaak. Bezit voorkomt een besmetting met het virus niet. Corona kijkt niet naar bankrekeningen.

We vestigen onze hoop op samen delen. Troost en hulp zijn de ingrediënten voor een optimistische samenleving. Laten we die er in houden.