Selecteer een pagina

In oktober 2009 kwam ik voor het eerst in Sint-Petersburg. Ik was uitgenodigd, door een Russische vriendin van mij: Irina. De uitnodiging was een soort tegenprestatie voor een videokarwei, dat ik voor haar gratis had verricht. Ze was er heel blij mee. Had het idee, dat het een goede geste zou zijn om mij kennis te laten maken met haar geboortestad. Ik kon logeren in het huis van haar dochter. Reiskosten en verdere verblijfskosten moest ik zelf betalen. Ik had geen idee, hoe Rusland er uit zou zien. Ik had talloze vragen. Ik moest een vliegreis boeken en bovendien een inreisvisum regelen. Dat laatste alleen al kostte me een paar dagen.

Uiteindelijk was alles naar behoren geregeld. Ik vloog in 2 ½  uur tijd naar mijn bestemming. Ik werd opgehaald vanaf het vliegveld en kwam terecht in de flat van dochter Natalia. Het werd mij op zeker moment duidelijk, dat dit een ‘kommunal’ woning was. Het gezin van Natalia bestond uit 4 personen + Irina, die zich allen in de huiskamer bevonden. Toen ik naar het toilet ging was dat bezet. De deur zwaait vervolgens open en een voor mij wildvreemde man stapt naar buiten. Hetzelfde gold voor het gebruik van badkamer en keuken. Die waren soms bezet door anderen.

Alles in deze voor mij volkomen onbekende stad was wennen. Het openbaar vervoer werd me een beetje duidelijk. De eerste dagen was ik blij, dat Irina met me meeging. De metro bijvoorbeeld laat zich goed uitleggen, maar het gebruik van bussen en trams ligt ingewikkelder. Net voor als iedereen die hier voor het eerst komt, was de taal een onmogelijke barrière. De vreemde lettertekens vlogen me om de oren. Een enkel woord liet zich makkelijk ontcijferen, de rest was abracadabra.

Een van plekken die veel indruk op mij maakten: de begraafplaatsen bij het Alexander Nevski klooster aan het einde van de Nesvki prospekt. Ruwweg onderscheiden zich daar drie terreinen, uit verschillende perioden. Op de oudste begraafplaats veel grove monumenten met achterstallig onderhoud. Op de jongste begraafplaats monumentale graf bouwwerken. Daarbij afbeeldingen met een hoog melodramatisch gehalte. Een beeldhouwwerk van een man. Op de plaats van zijn hart een gat. Welk een symboliek. Een vrouw die overmand door verdriet over een doodskist gevleid ligt. De man -waarschijnlijk de overledene- kijkt zwijgend naar het tafereel. De begraafplekken van de schrijver Dostojewski en de componist Tsjaikovski. Sobere monumenten met de gebeeldhouwde afbeeldingen van genoemde personen. Het klooster zelf -met name de kloosterkerk- was ook erg mooi om te bekijken. Ik had het geluk, dat er een optreden was van het kloosterkoor. Indrukwekkend mooi.

Dan mijn bezoek aan een van de  buitenwijken. Daar had ik het gevoel, dat ik in ‘middle of nowhere’ terechtgekomen was. Slecht onderhouden flatgebouwen. Kleine ramen, verveloos. Platen en steen strips, die loshingen. Tussen de gebouwen stukjes groen met kinderspeelplaatsjes. Gelukkig was Irina bij me, die bracht me hier naartoe en leidde me terug naar de bewoonde wereld.

De reis heeft diepe indruk op me gemaakt. Het leverde me de eerste ontmoeting op met mijn  huidige vrouw. Het leidde tot regelmatige verblijven in deze stad gedurende alweer 12 jaar. Intussen ben ik vertrouwd met het leven hier. Ik spreek de taal niet, maar ik ken de zeden en gewoonten. Ik weet in situaties hoe ik heb te reageren. Kortom ik ben hier inmiddels thuis. De terugblik naar mijn eerste verblijf, maakt me duidelijk hoe de meeste toeristen zich moeten voelen, wanneer ze voor het eerst van hun leven een bezoek aan Sint-Petersburg brengen. Maar ook vrijwel altijd is hun eindconclusie: wat een schitterende stad, ik kom hier zeker terug.