Selecteer een pagina

In Sint-Petersburg is alles weer bij het oude. De middenstand is open. Publieke diensten functioneren weer. Het openbaar vervoer werkt optimaal. Minibusjes, trams, diesel- en trolleybussen rijden volgens hun normale dienstregelingen. In de vaak overvolle metro’s zijn gezichtskapjes verplicht. De autoriteiten delen de bevolking mee, dat de pandemie onder controle is. Details worden niet vermeld. Via kritische sites echter lezen we, dat het aantal besmettingen en doden een dalende lijn vertonen, maar er vindt nog van alles plaats. De Spoetnik injecties worden alom gewantrouwd. Terwijl we in  het Westen de bevestigd hebben dat het een betrouwbaar vaccin is, wantrouwen de Russen het middel. Ongecontroleerde verhalen doen de ronde over sterke bij- en nawerkingen. Zelfs de werking van het middel tegen Corona wordt betwijfeld. Waarom zou je laten vaccineren, als de pandemie voorbij is, zoals de overheid beweert.

De winter houdt aan. Al weken vriest het van matig tot streng. Regelmatig valt er sneeuw. Dat geeft wat overlast. Anders dan in Europa heeft men hier vrijwel ieder jaar met dit soort situaties te maken. Het leven wordt er soms wat ingewikkelder door, maar het valt niet stil. Binnen in de restaurants en de cafés heerst weer gezelligheid als vanouds. Ik mis mijn vaste stekkies: café-restaurant Ginza aan de Komendanski pospekt, waar we ’s morgens een cappuccino dronken. Soms met en klein ontbijt erbij, dat was voordeliger. Of ons stads café bij metrostation: Admiraltiskaya, waar de muziek vaak te hard stond, maar waar ze wel heel goede cappuccino serveerden voor een billijke prijs. Waar je mensen langs de ramen zag lopen, sommigen gehaast, te laat, op weg naar hun werk. Anderen relaxed op weg naar wat inkopen. Waar bij iedere gast die naar binnen liep een koude windvlaag het vertrek in blies. Er stond niet voor iets iemand bij de ingang om de het tochtgordijn daar snel weer dicht te schuiven.

Het verbaasde me, dat in deze wereldstad in de vele cafés en eethuizen, de prijzen acceptabel bleven. Mijn vrouw verklaarde dit door te wijzen op de in verhouding lage arbeidslonen hier. De bediening in cafés en restaurants komt net aan de € 500 (in  roebels) per maand. Terwijl de prijzen in bijvoorbeeld de supermarkten -door de boycot- hoger liggen dan die in veel westerse landen. Fooien zijn dus meer dan welkom.

Terwijl ik mijmer over mijn verleden daar, voel ik tegelijkertijd  een heftig verlangen om naar dit land af te reizen. In theorie is dat al mogelijk. De vliegtickets zijn redelijk betaalbaar. Aan de extra voorwaarden valt te voldoen. Er is echter een grote ‘maar’: welk risico neem ik met mijn gezondheid? De maatregelen, die hier gelden: afstand houden, gezichtskapjes op in alle gelegenheden binnen, een avondklok, maken me bang. Ze dienen een hoger doel, het terugdringen van de druk op de ziekenhuizen. De cijfers over besmettingen, ziekenhuis opnames en doden liegen er ook niet om. Ik had bedacht, dat ik weer veilig naar Sint-Petersburg zou gaan, als ik mijn vaccinaties heb gehad. Gezien het tempo waarin dat in Nederland gebeurt, is de kans groot, dat ik pas na de zomervakantie kan vertrekken. Dat vooruitzicht is al dodelijk.

Ik dwaal weer af naar de stad van mijn hart. Het fraaie centrum. De Nevski prospekt. Ik wil weer zwemmen in het zwembad bij ons in de wijk. Ik wel weer naar de banja. Ik wil weer Russische gerechten eten. Ik wil weer opgaan in het Russische leven. Ik denk er dan ook serieus over om eerder af te reizen, en daar dan maar die Spoetnik vaccinatie te halen. Hoe langer je in beperkingen leeft, hoe groter de bereidheid om risico’s te nemen.