Selecteer een pagina

Een goede vriendin van ons, Alina, zweert bij Franse wijnen. Op twintigjarige leeftijd, het was net na de Sovjet tijd, kreeg ze haar eerste fles Franse wijn cadeau. Een van haar vrienden, rijk geworden met illegale activiteiten had een goede fles  Bordeaux verkregen in ruil voor een dienst aan een Europeaan. De wijn zal ongetwijfeld goed van kwaliteit geweest zijn, want Alina, ervoer het als engeltjes die uit de hemel  piesten. Zo drukte zij zich uit over haar eerste ervaring met een Franse wijn. Het duurde even, voordat zij zich weer zoiets als een Franse wijn kon permitteren. Niet direct na de omwenteling, maar enige jaren later, toen de situatie in Rusland stabiliseerde. Het bijzondere aan haar verhaal is, dat zij zich elk detail omtrent haar Franse wijnen, herinnert. Hoe zij erover vertelt, ik kan er een verhaal over schrijven. Haar verkregen flessen met dit kostelijk rode vocht, per datum, per plaats per prijs. Zeer gedetailleerd, met passie en beleving.

Het zal duidelijk zijn, dat we Alina, een groot plezier doen met een flesje Bordeaux. We zijn bij haar op bezoek. Eten mee en vieren de komst van het voorjaar. Sneeuw ligt nog op de straten en ijs ligt nog op de Neva, maar binnen een maandje is de winter voorbij, naderen de ‘Witte Nachten’. De nachten waarin het niet donker wordt. Voor de gelegenheid heeft ze een fles Europese wijn gekocht met een Frans etiket. Niet wetende, dat ze van ons een fles Bordeaux wijn geschonken zou krijgen. Ze is gastvrouw en ze voelt  het zich aan haar eer verplicht om in ieder geval de Nederlandse gast, ik dus, een gepaste drank aan te bieden. Van mij had het niet zo nodig gehoeven. Ik vind de nationale drank prima. Geef mij een wodka en je houdt mij rustig.

De fles, waar ik uit het etiket kon opmaken, dat het een wijn was van de Europese Unie, blijkt een mengwijn, van Franse , Griekse, Spaanse en mogelijk zelfs Nederlandse wijnen. De prijs was gunstig. Het etiket zag er overtuigend uit. Er stond een kleurcombinatie van de Franse vlag op. Blauw wit rood in verticale banen. Ik las verder. In het kader van Europese projecten was deze wijn ontwikkeld. Een veelbelovend verhaal op een magnifiek etiket. Ik vroeg haar of ze de wijn al eerder had gedronken? Ze moest eerlijk bekennen, dat dat niet het geval was. Het was een gok. Een experiment. Ik ben geen voorstander van experimenten. Ik speel graag op safe, maar ik weet dat de Russische mentaliteit anders is. Ik had hierin mee te gaan.

De eerste slok vergeet ik niet snel. De Europese eenheidsdrank was bocht eerste klasse. Het zal het moment geweest zijn. De situatie, de omstandigheden, maar het spul was niet te drinken. Beleefd gaf ik aan, dat het geen slechte koop was geweest, maar dat er voor dat geld betere keuzes konden worden gemaakt. De gastvrouw, die dezelfde ervaring had met deze exclusieve wijn, keek me aan. De tranen schoten haar in de ogen. Ze pakte resoluut de fles. Keerde hem om boven de gootsteen, wat toch met recht een niet Russische handeling genoemd mag worden. Ze stelde voor om de aan haar geschonken fles te openen, waar we zonder protesteren mee akkoord gingen.

Hierna keerde de rust weder. De glazen gevuld met een Europees product, dat met recht die naam mag dragen: Bardo. ‘Nazdarovje!’, op de goede wijnen. Het komt zelden voor, maar die avond schaamde ik mij voor Europese goedgekeurde mengwijnen. Voortaan neem ik in mijn ruimbagage een flesje extra mee. Met ‘Bardo’ is er hier een wereld te winnen.