Selecteer een pagina

Vanaf Nevski prospekt langs de rivier Moika lopen is een lust voor het oog. Gebouwen aan beide zijden van de rivier zijn in het kader van een groot restauratie programma opnieuw geschilderd in hun originele kleuren. Wat je in Rusland verwacht bij originele kleuren in de stedenbouw is een variatie op grijs. In combinatie met het verval overal geeft dat een treurige sfeer. Hier echter straalt de speelse vrolijkheid je tegemoet. Peter de Grote heeft ooit verordend, dat gebouwen in deze stad, kleurrijk moesten zijn. Zodat ze een tegenwicht boden aan de sombere donkere winters op deze  noordelijke plek. Door deze regel is de binnenstad van Sint-Petersburg een  toeristische trekpleister.

Ik ben op weg naar de bank. Iemand wil contant in euro’s betaald worden. De bank hier aan de Moika, de Raiffeisenbank heeft een Euro geldautomaat. Ik kom hier vaker, want het ligt vlak bij ons kantoor. Een grote deur die zich niet makkelijk laat openduwen markeert de ingang. Marmeren trap op. Boven staat een indrukwekkende beveiliger in uniform. Kijkt me aan alsof ik een bankovervaller in schaapskleren ben. Ik zeg hem vriendelijk gedag, Hij reageert niet. Kijkt dwars door me heen. Deuren naar links. Daar bevinden zich twee geldautomaten. Beide geschikt om euro’s op te nemen. ‘Roebels en dollars’ behoort ook tot de mogelijkheden. Ik heb € 400 nodig. Duw mijn pas in het apparaat, toets de pincode in. De betaling wordt geweigerd. Een tweede poging geeft hetzelfde resultaat.

Naast mij bevindt zich een ruimte waar medewerkers van de bank achter bureaus zitten. Meestal vrouwen in korte rokken, panty’s en niet al te hoge hakken. Zorgvuldig opgemaakt en voorzien van een verleidelijk geurtje. Ik wend mij tot een van hen met de vraag waarom de automaat niet betaalt. We communiceren in het Engels, een van de services van de bank. Er komen hier meer buitenlanders. Na wat zaken te hebben uitgelegd, komen we er toch niet uit. Ze besluit met me mee te lopen. In een gelukzalige wolk van parfum wandelen we naar de automaat. Ze vraagt me de handelingen te herhalen. Bij het intoetsen van mijn pincode wendt ze zich discreet af. Als ze ziet dat ik 400 euro intoets, veert ze op. Het maximale bedrag per transactie is € 300. Dit maakt de dingen duidelijk. Ik bedank haar. Zij maakt een kleine buiging. Verdwijnt weer naar haar bureau.

Ik heb nog € 100 thuisliggen, dus ik besluit tot een eenmalige transactie. Dat lukt nu zonder problemen. Op de bon die ik opvraag staat de specificatie. In de vluchtigheid zie een bedrag voor transactie kosten van: € 2,99. Dat is 1 % van het totaalbedrag bereken ik snel. Wakker geschud, neem ik me voor om ook de afboeking op mijn rekening te controleren, of het bij deze kosten blijft. Ik bankier online. Een kwestie van inloggen dus. Ik ga het gebouw uit, waarbij ik weer langs de wantrouwend kijkende beveiliger moet. Hij hoort geen geschreeuw. Ik loop rustig naar beneden. Hij laat me probleemloos passeren.

Achter mijn computerscherm roep ik mijn bankgegevens op. De geldopname staat er keurig verwerkt. Bij het opgenomen bedrag van € 300 staat een bedrag van € 5,49 aan transactiekosten. Nu lig ik niet wakker van € 5 ½ euro, maar ik realiseer me, dat wanneer je hier eens een keer bijvoorbeeld twee duizend euro moet betalen, het behoorlijk in de papieren loopt, vooral ook omdat het maximum opname  bedrag € 300 is. Dat betekent 7x kosten.

Ik zie het al voor me: wanneer hier betalingen in  euro’s te verrichten zijn, reis ik bij mij volgende vlucht naar Sint-Petersburg, met Eurobiljetten in mijn sokken.