Selecteer een pagina

Daags na de grote toespraak van de grote leider spreek ik een Anna, een goede vriendin in Rusland. De toespraak bevat weinig nieuws, dus gaat het gesprek al snel een andere kant op. Over Covid, die nog steeds aanwezig is. Door gezichtskapjes is het moeilijk om de persoon tegenover je goed in te schatten. Ze merkt het in winkels, als ze het bedienend personeel aanspreekt. De reactie is vaak korzelig. Beetje de volksaard, maar ook de werkdruk speelt hier een rol. Mensen maken hier lange dagen. Maar hoe is hun reactie nu werkelijk?  Wat goed zichtbaar blijft zijn de ogen van de eigenaars. Daar valt veel aan af te lezen. Zeker in Rusland waar opvallend veel mooie ogen voorkomen is het soms een genot om je op dat onderdeel van het gezicht te moeten concentreren.

Ze vertelt over de situatie in haar land. De besmettingen lopen op. Om weer enige grip op de ontwikkelingen te krijgen heeft de overheid een periode van 10 dagen vakantie ingelast. Van 1 tot 10 mei is men in Rusland vrij. De gedacht hierachter is, dat op de het werk de meeste besmettingen plaatsvinden. Door hier tien dagen mee te stoppen, stopt men ook het virus. De rest van het dagelijkse leven gaat gewoon door. Of het helpt is wel de vraag.

Terwijl we het hebben over gezichtsbedekking, vertelt Anna over de beelden bij de toespraak van de grote leider. Mannen in vol ornaat, behangen met medailles en onderscheidingen. Vrouwen, opgedirkt, gekleed in hun beste jurken met opvallend grote sieraden. Zoiets is gebruikelijk. Wat niet echt went zijn de gezichten van de toeschouwers. Zonder te oordelen, valt het op, dat hier een klasse zit, die goed voor zichzelf zorgt. Corpulent, behangen net decorum. Met niet de minste uitstraling. Als er een groep is, die zou moeten inspireren, dan zijn het deze mensen. De rijken, de gesettelden, de machthebbers. Zij zouden ideeën moeten hebben hoe het met dit land verder moet. Dat valt aan hun gezichten niet af te lezen. Ze kijken vermoeid, of ongeïnteresseerd. Een enkeling dreigt zelfs in slaap te vallen. Wat gevaarlijk is, want niet alleen het volk kijkt mee met deze uitzending. Van de aanwezigen wordt actieve betrokkenheid verwacht. Dat hebben ze uit te stralen.

Wat ook opvalt, is dat de aanwezigen hier geen gezichtsmaskers dragen, mogelijk hebben zij voorafgaand aan dit evenement een Covidtest ondergaan? Wie zal het zeggen. Gezichten zeggen veel. Maar vergissen is menselijk. Oordeel op basis van iemand uiterlijk is riskant. Meet iemand maar af aan zijn daden en gedragingen. Of de partijbonzen hiermee veel voordeel behalen?

Anna voelt zich er niet altijd prettig onder. Ze wenst maar een ding: leven, hoe moeilijk het hier soms is, vanuit respect voor elkaar. Daar valt ook de keuze voor het al of niet dragen van gezichtskapjes onder. Wie kan wie besmetten? Hoe kun je anderen besmetten? Hoe groot is de kans dat? Zij is zelf gevaccineerd. Twee keer een Spoetnik vaccin ontvangen. Van kennissen en vrienden weet ze dat er wantrouwen bestaat over dit vaccin, dat door de overheid gepropageerd wordt. Dit leidt ertoe, dat sommigen de vaccinatie weigeren. Een moeilijke keuze, omdat je zelf niet alleen kwetsbaarder bent, maar mogelijk ook een gevaar voor je medeburgers.

Door het dragen van gezichtsmaskers lijken we steeds anoniemer te worden. De vraag: ‘wie ben jij?’ is lastiger te beantwoorden. Verder achter deze maskers, veel dieper achter de buitenkanten van de samenleving wordt anonimiteit meer en meer opgeofferd aan een systeem, waarvan de gezichten in de grote zaal, tijdens de grote toespraak, getuigen. Zonder maskers, open en bloot.