Selecteer een pagina

Na lange tijd weer naar mijn vrouw in Rusland. Alle voorbereidende handelingen volbracht, waaronder het ondergaan van een PCR test die maximaal 72 uur voor aankomst in Sint-Petersburg moet plaatsvinden. Kosten omstreeks 100 euro. Op weg naar Schiphol ontvang ik een sms bericht van KLM of ik mijn handbagage in wil checken in plaats van meenemen in het vliegtuig. Het vliegtuig is vol. Meestal negeer ik dit soort oproepen, omdat ik mijn persoonlijke spullen niet graag kwijt raak, maar ik maak dit keer een uitzonderring. De vlucht verloopt voorspoedig. In het vliegtuig dragen we gezichtsmaskers en plastic handschoenen.

Na ruim een jaar zet ik voet op Russische bodem, 17.00 uur lokale tijd. In de aankomst / douane hal is het rustig.  De dame achter het loket verrast me met de vraag om een kopie van het paspoort van mijn vrouw. Ik heb dat ergens digitaal opgeslagen. Ze gebaart me, dat ik terug in de hal naar het document kan zoeken. Mijn paspoort behoudt ze. Omdat mijn Russische simkaart is verlopen ben ik aangewezen op de wifi van het vliegveld. Dat betekent: om de 15 minuten opnieuw verbinding maken. Ik vindt uiteindelijk een digitale kopie van het gevraagde paspoort. Twee beambten komen op mij af en zeggen, dat dit in orde is, maar dat ze ook een vertaalde kopie van onze huwelijksakte willen hebben. Dit verbaast me. Ik heb een verblijfsvergunning van drie jaar gebaseerd op mijn huwelijk. We staan in Sint-Petersburg op hetzelfde adres ingeschreven. Onze huwelijksakte heb voor zover ik weet nooit digitaal opgeslagen. Met de moed der wanhoop begin ik al mijn mails en bestanden op mijn mobiele telefoon door te vlooien.

Ze laten me alleen. Mijn vrouw belt me iedere 5 minuten via WhatsApp, en informeert naar de stand van zaken. Ik word langzaam gek. Na een uur heeft ze contact gehad met de douane. Als er geen akte geleverd wordt, kan ik de volgende dag met het vliegtuig van 15.00 uur terug naar Nederland. Intussen raakt de batterij van mijn telefoon langzaam leeg. Mijn vrouw is niet thuis. We zouden elkaar in ons appartement aan de Finse Golf treffen. Ze besluit naar onze woning inde stad af te reizen, om te kijken, of ze daar mogelijk een kopie kan vinden. Meestal  gaan alle officiële papieren, inclusief de vertaling naar mij in Nederland. Ik heb er weinig vertrouwen in.

Na een uur de mededeling: in mijn kast is niets aan papieren te vinden. Dan om 20.00 uur verschijnt er een foto van onze trouwakte in het Nederlands op mijn telefoon. Ik denk: hoera! Maar tegelijkertijd: dit accepteren ze nooit! Ik bel haar. Ze zegt, dat de douane dit document accepteert!. Dat alles goed komt. Dat is even een mooi moment. Gered, op de valreep. 15 minuten later schreeuwt een beambte naar mij: “Hee!” Ik volgde hem naar een douane hokje. Als het geluid van twee keer stempelen weerklinkt weet ik dat mijn lot bezegeld is. Ik loop het vrije Rusland binnen.

In de volkomen lege bagagehal staan mijn twee koffers te wachten. Alles is gesloten. Ik kan er niet uit. Ook dit wordt opgelost. Taxi geregeld. Om 22.00 sluit ik de vrouw, die mij gered heeft in mijn armen. Russische romantiek van een hoog gehalte. Mijn vrouw vertelt, dat een andere hoge beambte mijn geval opnieuw beoordeelde. De huwelijksakte in het Nederlands was voor haar voldoende. Klaar!

Later hoorde ik, dat de Russische grens hermetisch gesloten is. Alleen familie en gehuwden worden toegelaten. Ergens wist ik dit wel. Ik dacht, dat een verblijfsvergunning in zo’n geval toereikend is. Een misrekening die me een paar benauwde uren opleverde.