Selecteer een pagina

Na verloop van tijd ben je verplicht je verblijfsvergunning in Rusland te verlengen. Ik zit bijna aan het einde van mijn eerste drie jaar. We zijn op tijd om de verlengingsaanvraag in gang te zetten. Het betekent, dat we ons enkele keren in overvolle kantoorruimten zullen begeven. Het zou door Corona minder druk zijn. Vol goede moed gaan we op weg naar het immigratiekantoor. Vroeg in de morgen, dat is gunstiger. Als we bij de laatste etappe van onze reis aankomen, blijkt dat de realiteit ons inhaalt. De minibus zit overvol met Oezbeekse immigranten.

Op het kantoor eenzelfde beeld: druk, druk, druk. Overwegend inwoners uit de Zuidelijke republieken. We hebben een afspraak gemaakt en zijn daardoor snel aan de beurt. Er is direct actie vereist. Voor de verlenging is het opnieuw nodig om een medische keuring te ondergaan. Wie weet wat er in de tussentijd van drie jaar allemaal heeft plaats gevonden? Ik krijg een formulier mee. Daarop staan in een tabel kamernummers aangegeven. Bij ieder nummer heb ik mij te melden, om er te ondergaan wat men van mij verlangt. Bij sommige kamers staan grote rijen. Daar ga ik later naartoe, rijen kunnen slinken. Naar de psycholoog. Ik herinner mij van mijn vorige bezoek, dat het om twee vragen gaat: “Gebruik je drugs?” En: ”Gebruik je zware medicijnen?” Een aardige jonge vrouw ontvangt me. Ze geeft aan dat ik afstand moet houden. Vanaf haar plaats stelt ze me de verwachte vragen. Mijn antwoord luidt in beide gevallen: “Nee”. Daar is ze tevreden mee. Ze zet een paraaf achter haar kamernummer. Ik kan gaan. Het ware antwoord zal blijken uit urine- en bloedonderzoek.

De dermatoloog vraagt me of ik mijn t shirt omhoog wil doen. Op afstand bekijkt hij mijn buik. Dezelfde actie met mijn rug. Ik moet mijn handen laten zien. Eerst bekijkt  hij de buitenkant. Nadat ik ze op zijn verzoek heb omgedraaid bestudeert hij kort de binnenkant. Goedgekeurd. Het is rustiger bij de röntgenafdeling. Ik zie dat de rij voor een deur staat waar de uitslagen van de röntgenfoto worden uitgedeeld. Voor de foto ben ik snel aan de beurt. Als ik met ontbloot bovenlijf bij het apparaat sta volgt een ingewikkelde gymnastiekoefening om mijn borst goed tegen de plaat te krijgen. Ik ben te lang voor het apparaat. De jonge vrouw die de foto’s maakt, vindt een oplossing: ik moet me door mijn knieën laten zakken. In een soort ‘ik moet poepen’ houding druk ik mij tegen de plaat aan. Terwijl ik wacht op een teken om mijn adem in te houden klapt ineens de deur van het apparaat dicht en weer open. Net nadat ik even aan mijn neus krabde.

Wachten op de uitslag. De foto is mislukt. Ik moet opnieuw. Nu vraagt de jongedame of ik met mijn rug tegen het apparaat wil gaan staan. En dan door mijn knieën zakken. Om mijn armen goed naar achter te krijgen stapt ze bij mij het ‘fotohok’ in. Samen zijn we even intiem bezig om de juiste fotohouding te creëren. Ik weet nu wat er komen gaat. Als de deur open en dicht klapt sta ik strak tegen de plaat. Dat blijkt: foto gelukt. Ik mag verder.

In de laatste kamer, nummer 12, lever ik mijn papier in. De uitslag zal over enkele dagen bij het immigratie bureau bekend zijn. We zijn halverwege het proces. Er zullen nog kantoren volgen. Wachten en wachten. Tijd en geduld zullen nodig zijn. Maar het resultaat is een verblijfsvergunning voor het leven! Dat houdt in, dat ik me een keer per jaar moet melden en verder van alle rompslomp af ben.