Selecteer een pagina

Dat het niet altijd even makkelijk is om in Ruisland iets administratief geregeld te krijgen is bekend. Optimistisch als ik ben, blijf ik vertrouwen houden. Zeker als er naast en met mij een volledig ingewijde Russische vrouw met mij mee denkt en handelt. We gaan voor een verblijfsvergunning voor onbeperkte tijd. Ik heb een verblijfsvergunning voor een periode van drie jaar. Die loopt af in december. Hij moet op tijd verlengd worden. Als ik niets doe verlopen mijn eerdere papieren, dan kan ik helemaal opnieuw beginnen. Er is sprake van een zekere deadline. Over een kleine maand worden de regels voor verblijf aanzienlijk scherper en kritischer. We moeten het dus voor die tijd rond zien te krijgen.

We zijn in staat alle benodigde papieren -al dan niet vertaald in het Russisch- te verzamelen. Er ontbreekt echter een papier. Dat is de verklaring omtrent gedrag. Voor zover ik weet heb ik nooit in de gevangenis gezeten, of een misdaad gepleegd. Dat moet dus goed komen. Ik moet de VOG (verklaring omtrent gedrag) aanvragen in Nederland. Vervolgens moet ik die door een rechtbank laten bekrachtigen met apostilles (stempels). Daarna moet de verklaring nog in  Rusland komen, om daar notarieel vertaald te worden. Online kan ik de verklaring aanvragen. Ik heb wat moeite met invullen, omdat de keuze opties beperkt zijn. Mijn familie in Nederland regelt de rest. Een week later ontvangen we het document per koerier.

Op de dag van de afspraak op het immigratie bureau dragen we een pak papieren. Een gezondheidsverklaring, een verklaring omtrent inkomsten, een verklaring omtrent gedrag. Huwelijksakte. Eigendomsbewijs van de woning. Alle Nederlandse documenten moeten zijn  voorzien van  stempels (officieel dus). En notarieel vertaald in het Russisch. We denken alles compleet te hebben, maar in Rusland weet je het nooit. De afspraak is op zaterdag, dan is het minder druk. We hebben enkele keren meegemaakt, dat er zo’n honderd mensen op een nummer stonden te wachten. Dan wil je geen nummer laatst zijn. Nu zijn we dan wel de laatsten, maar er zijn slechts 9 wachtenden voor ons.

De dienstdoende beambte verwelkomt ons met de woorden, dat de aanvrager de Russische taal dient te beheersen. Mijn vrouw mag me niet assisteren. Hier worden we behoorlijk zenuwachtig van, want verder dan: ‘Kak dela’ (hoe is het) en: ‘eta Hans’ (ik ben Hans) kom ik niet. Ik heb nog even snel geleerd wat ‘handtekening’ betekent: podpis en: gde podpisat (waar moet ik tekenen?). Veel vertrouwen heb ik er niet in. De praktijk blijkt gelukkig anders. De beambte -vrouw in uniform- is alleraardigst. Mijn vrouw mag erbij blijven. Al snel gaat het gesprek over al dan niet vaccineren. Ik blijf behoedzaam. Ik let er op om geen woord Nederlands te spreken. Ik knik driftig als ik denk te moeten knikken en ik herhaal af een toe een Russisch woord , dat me bekend in de oren klinkt.

Het gaat mis bij mijn verklaring omtrent gedrag. Ze leest de vertaling van het document. Ze zegt, dat de verklaring is gebaseerd op een visumaanvraag. Dat klop, want bij gebrek aan andere mogelijkheden, heb ik dat online ingevuld. Probleem. Ze belt met haar superieur. Verstuurd een kopie met haar telefoon. Loopt weg naar een andere ruimte. En wij wachten af in zenuwen. Het duurt zo’n tien minuten. Dan komt ze terug. Zegt dat het document geaccepteerd wordt. De procedure hierna verloopt soepel. Het eindigt in het zetten van een achttal handtekeningen op twee formulieren, zodat het totaal op 16 handtekeningen komt. Het dossier wordt gesloten. Over vier maanden kan ik mijn permanente verblijfsvergunning ophalen. We hebben het gevierd, dat laat zich raden.