Selecteer een pagina

Ondanks de heftige Corona ontwikkelingen, gebeurt er hier van alles. Het leven gaat door. Het lijkt erop alsof de overheid het motto van Engeland volgt: we moeten leren leven met het virus. Met mijn twee vaccinaties voel ik me redelijk beschermd. Maar het gevaar kan overal op de loer liggen. In isolatie gaan en de hel dag binnen zitten is geen optie. Zo komt het, dat ik met mijn goede vriendin Katja op weg ben naar een kleinere dependance van de Centrale bibliotheek in Sint-Petersburg. Katja heeft een uitgebreid netwerk hier. Dit is een bezoek aan oude vrienden. In Rusland geldt al snel: jouw vrienden zijn  mijn  vrienden, dat komt wel goed. Mogelijk kunnen we nog iets anders regelen. Ik heb begrepen, dat ik daar eventueel kan exposeren met foto’s. Volgend jaar misschien.

We worden ontvangen door een team, dat bestaat uit drie vrouwen. Katja begroet ze hartstochtelijk, want ze hebben elkaar lange tijd niet gezien. Ik geef beleefd een hand en ik stel me voor als fotograaf. We krijgen een rondleiding. De ruimtes zijn onlangs opgeknapt. Men beseft, dat bibliotheken hun stoffige imago moeten kwijtraken en een eigentijdse uitstraling moeten krijgen. Dat vertaalt zich in helderwitte ruimten met kunstwerken aan de muur. Enkele belangrijke deuren zijn van uitgezaagde dikke planken uit grootformaat boomstammen. Ze sluiten niet, maar schuiven open en dicht. Verder hangt er een expositie, die uit twee delen bestaat: het hoofddeel met een podium ervoor en verderop in een kleinere hoek een hekwerk waaraan eenvoudige afbeeldingen hangen. Vooral dat podium spreekt direct tot mijn verbeelding. Ze geven kunstenaars hier letterlijk een podium.

Na de rondleiding is er koffie met lekkernijen. Ook vinden nu de besprekingen plaats. Ze zijn geïnteresseerd in mijn fotografie. Ik kan ze op mijn meegebracht tablet wat resultaten laten zien. Dat lokt enthousiasme uit. Of ik hier wil exposeren? Nu verrast deze vraag mij  niet, ik was al voorbereid. Natuurlijk antwoord ik op de gestelde vraag met: ja. Wat belangrijker is wanneer het kan? In oktober heb ik samen met Katja een duo expositie: haar schilderijen en iconen met mijn fotowerk. Die is in de grotere bibliotheek aan de Nevsky prospekt 20. Dat komt mooi uit, want in hun jaarplanning kan ik terecht vanaf september aanstaande. Dat overvalt me, want het betekent, dat ik snel aan de bak moet. Ik heb dan nog een maand of twee aan voorbereiding.

Na een heerlijke Russisch bonbon besluit ik, dat ik het doe. Vooral dat podium blijft me bezighouden. Ik zie me al staan voor mijn  foto’s. Een gevarieerd publiek ziet naar me op. Mooie toespraak houden, korte uitleg en applaus. Andere toespraakjes aanhoren en de boel openen. Hollandse hapjes serveren, kortom een Russisch Nederlands feestje. De dames zijn enthousiast. Ik beloof ze op de hoogte te houden van mijn vorderingen. We plannen de opening op: zaterdag 5 september.

Verkoop van mijn foto’s is niet toegestaan. De bibliotheken in Sint-Petersburg hebben een publieke functie. Commercie is uit den boze. Als er werkelijke interesse voor de foto’s bestaat is daar altijd wel een mouw aan te passen wordt me van alle kanten verzekerd. Zo’n vaart zal het niet lopen, maar je weet het nooit. Russen kopen zelden van  Nederlanders, meestal is het omgekeerd. Ze rekenen daar zelfs op. Wij zijn in hun ogen de kapitaalkrachtigen. Uiteindelijk is het mij niet om de verkoop te doen. Het gaat me om de eer. En om het plezier, dag ik beleef, als ik bezoekers van mijn foto’s zie genieten. Het gaat me om de uitwisseling. Creativiteit overbrugt alles, stijgt uit boven de opvattingen van landen, rassen en volken.