Selecteer een pagina

Ik bevind me op zo’n 240 kilometer ten noorden van Sint-Petersburg in het stadje: Lodejnoje Pole (spreek uit: Lodejna Polje). De rit er naartoe voerde over de grote weg naar Moermansk, na Sint-Petersburg een gevaarlijke tweebaansweg met veel verkeer en bijzonder lastig inhalen. Ons doel is het Alexander-Svirskij-klooster, dat nog eens zo’n 30 kilometer verder ligt. Om morgen in alle rust het klooster te bezoeken zijn we hier gestopt om te overnachten.

Een avondwandeling brengt ons naar een uitgebreid oorlogsmonument. Hier is tijdens de Grote Vaderlandse oorlog -die bij ons de Tweede Wereldoorlog heet- hard gevochten. Dat is niet vreemd, want het immense Ladago meer vormt vanuit Finland een natuurlijke barrière richting Sint-Petersburg. Om de stad vanuit het noorden te benaderen trokken de Duitsers om het Ladago meer heen via onder andere Lodejnoje Pole richting  Sint-Petersburg. De Russen vochten fel en verhinderden een snelle doortocht. Dit stadje was zo’n obstakel. De Duitsers lieten zich niet stoppen en bereikten de rivier Neva. Het leidde tot bekende belegering van 900 dagen van Sint-Petersburg. Na afloop van de oorlog likte het stadje Lodejnoje Pole zijn wonden. Het richtte zich op en hervond zijn zelfvertrouwen. Door gezamenlijke inspanningen werd Lodejnoje Pole weer een stadje van betekenis. Er staat een grote broodfabriek. Er is welvaart. Cultuur is er in overvloed, wat zich uit in diverse monumenten en standbeelden.

In religieus opzicht vinden hier ook opmerkelijke gebeurtenissen plaats. Vader Michael, de lokale priester heeft hier in het verleden vanuit armoe een kerkje gesticht, dat plaats biedt aan gelovigen en troost biedt aan de anderen. In het kerkje treffen we verschillende iconen aan van onze landgenote Katja Westerhoff. Terwijl ik dit kerkje bezoek verrast het me, dat de herkomst van de iconen me nauwelijks  aanspreekt. Het gaat mij om  de beleving  – de ervaring van de afbeeldingen. Die maken geen onderscheid tussen hun Nederlandse of hun Russische afkomst. Het gaat erom, wat ze uitstralen.

De volgende dag gaan we op weg naar het klooster. We zijn het stadje nog niet uit of we passeren een wonderschoon kerkje. De daken onder de koepels van het kerkje doen denken aan de zeilen van een schip. We stappen uit om het gebouw van dichtbij te bekijken. Misschien kunnen we naar binnen. Het blijkt de kerk te zijn van Sint Nicolaas de Wonderwerker. Een mooie en originele kerk qua architectuur. Het is in 2015 gebouwd in de vorm van een zeilschip. Terwijl hier ’s zomers badgasten recreëren op het nabijgelegen grasveld en de pier aan de rivier de Svir, vinden hier zondags de kerkdiensten plaats. Ik stel me voor, dat als je zo’n kerkdienst bijwoont je mogelijk het gevoel hebt, dat je je op een schip bevindt. Het monotone gezang van de priester voert je weg van de Russische realiteit en doet je belanden bij waar je in je fantasie naar toe wil. Zodra je de deur van de kerk weer uitstapt is die magie verdwenen. Maar je hebt je zwemkleding bij je en je zoekt een goede picknick plek aan het water.

Na een klein half uur bereiken we het einddoel van onze reis: Het Alexander-Svirskij-klooster, een Russisch-orthodox klooster. De abdij werd gesticht in 1487, toen een monnik van het Valaam-klooster, genaamd Alexander, zich vestigde tussen de meren Roshchinsky en Holy. Tijdens zijn leven in de bossen kreeg hij een visioen, waarin hem werd opgedragen twee kapellen te bouwen, gewijd aan de Drievuldigheid en de Transfiguratie van de Verlosser. Uit deze kerken zijn de kloosters van de Drie-eenheid en de Gedaanteverandering ontstaan, die gezamenlijk bekend staan als het Alexander Svirsky klooster. Een schitterend complex. Later meer hier over.