Selecteer een pagina

We lopen in een bos langs de kust van de Finse Golf. Niet ver van ons appartementencomplex. Dichtbij het strand, dichtbij de bewoonde wereld. Geen gekke dingen dus. Toch worden wij opeens verrast door een tafereeltje, dat me doet denken aan een sprookje. Een vrouw met een hoofddoek om is bezig met een kind. Naderbij gekomen zien we dat het kind een primitieve vorm van weven leert. Het is niet het standaard weven met garens of wol. Het lijkt erop, dat ze weven met materialen, die de natuur hen levert. Ik zie blaadjes en stengels, die vakkundig in het geïmproviseerde weefgetouw tegen elkaar geschoven worden. Wat doet zo’n plattelandsvrouwtje hier met een kind? Een ding is duidelijk. Dit is een variant op de: kindercrèche. We laten beiden begaan. Na verloop van tijd zien we het eindresultaat: een natuurweefwerk.

Karina, zo heet de vrouw met de hoofddoek, komt natuurlijk niet van het platteland. Ze kleedt zich traditioneel, omdat ze daarmee iets uitdraagt. Ze maakt wat tijd om ons te woord te staan. Ze wordt ingehuurd door rijke ouders, om hun kinderen individueel te vermaken. Zij hangt een natuurfilosofie aan, leer de natuur kennen en ken u zelf daardoor beter. Het woord dat dit uitgangspunt samenvat ontbreekt me. Maar sommige ouders geloven er heilig in. Het bezorgt haar in ieder geval voldoende werk.

Russische ouders hebben de mogelijkheid om hun kinderen naar een crèche te brengen, of op afgesproken tijdstippen individuele begeleiding te geven. Hierbij is opgemerkt, dat de mogelijkheden buiten school alleen voor vermogende ouders zijn weggelegd. De crèche is er voor de middenklasse. Karina is er voor de rijken. Ouders huren haar in om hun kind individueel te laten begeleiden. Gedurende een middag (van 12.00 uur tot 17.00 uur) wordt het kind  volledig aan haar toevertrouwd. Wat ze de overige middagen doen is hier niet relevant. Waarschijnlijk gewoon een kindercrèche. Karina vergaart haar inkomen met dit soort begeleiding.

Russische ouders zijn niet gek. Ze moeten onder druk van tijdsgebrek wel keuzes maken, alternatieven vinden, om hun kinderen op een verantwoorde manier groot te brengen. Ze voelen zich aan bepaalde opvattingen verwant. Ze kiezen van daaruit de persoon die hun kind individueel begeleid. Karina heeft goede papieren, want ze heeft werk aan zo’n 10 kinderen per week. We lopen verder. We zien nog dat het weefwerk in een van de bomen wordt opgehangen: genomen uit de natuur teruggegeven aan  de natuur.

Is Karina naïef? Ze verdient een goede boterham met klanten die haar filosofie steunen. Het gaat goed met haar. Maar hoeveel mensen steunen die filosofie en hoe lang houden ze dit vol? In een samenleving als de Russische is het voortdurend overleven. Ik heb bewondering voor mensen die hier trachten te leven met afwijkende idealen. Vlakbij ons appartement is een vegetarische (natuur) winkel geopend. Geweldig. De producten zijn wat duurder, maar de bewoners kunnen het betalen. Hier woont de middenklasse met uitschieters naar boven: de rijken. Ik zie het aan de auto’s op de parkeerplaats. Daar staan geen Daihatsu’s of Hyundai’s.

Het gehele appartementencomplex is opgezet vanuit een soort idealisme. Hier worden uitgebreide mogelijkheden geboden om gezond te blijven of te worden: mentaal en fysiek. Er staat een sportcomplex gepland. Op het hele terrein staan apparaten waarop je kunt fitnessen. Op mentaal gebied geven sommige inwoners zelf  invulling: er zijn yoga bijeenkomsten. Je kunt er mediteren. Karina floreert hier, omdat ze twee omstandigheden samen aantreft: mensen hebben geld en mensen zoeken een mentale weg die hen  gezond doet leven. Een -voor haar- gunstige bijkomstigheid: Russen houden van de natuur, omdat ze diep in hun hart geloven in de helende krachten ervan.