Selecteer een pagina

Bij de ingang ondergaat iedereen een temperatuurtest. Apparaatje tegen je arm: piep. Doorlopen. Gemaskerd met gezichtskapjes druppelen mensen naar binnen. We bevinden ons in een overheidsgebouw. Daar gelden regels in verband met Coronabesmettingen. Hier worden ze consequent en streng toegepast. Er vindt een concert plaats. Drie koren: een vrouwenkamerkoor en twee kleinere koren, na de pauze. De locatie waar alles plaatsvindt is de voormalige kerkruimte van de Nederlandse kerk in Sint-Petersburg.

Het concert met het vrouwenkamerkoor is bijzonder. Er worden vijf stukken gezongen  van de componist Joseph Rheinberger. De stukken hebben religieuze namen. In de toelichting staat, dat het om een gezongen mis gaat. Het hier onlangs geïnstalleerde kerkorgel, maakt deel uit van het concert. Voor Russen is een kerkorgel een bijzonder instrument. Hun orthodoxe kerken kennen geen muziekinstrument. Daar wordt zonder begeleiding  van instrumenten gezongen. Het is opvallend, dat concerten met dit orgel tot nu toe volle zalen trekken. Ik moet er -eerlijkheidshalve- bij vermelden dat alle concerten gratis zijn. Deze overheidsinstelling: de bibliotheek, mag geen inkomsten generen. Ze verlenen een publieke service. Die is gratis. Het maakt de drempel voor geïnteresseerden een stuk lager. We tellen vandaag zo’n 75 bezoekers.

Voor het concert begint spreek ik Daniel, een bekende. Hij vraagt me of ik gevaccineerd  ben. Dat is een vraag die me hier vaker gesteld wordt. Als ik antwoord , dat ik twee Pfizer injecties heb gehad is de reactie steevast: ik ben niet gevaccineerd. Ik geloof er niet in. Hij verklaart, dat de wetenschap heeft aangetoond, dat vaccineren weinig zin heeft. Hij blijkt mogelijk gelijk te hebben, want hier raken mensen besmet en ziek als ze al gevaccineerd zijn met het Spoetnik vaccin. Als ik herhaal, dat ik met Pfizer ben beschermd vervolgt hij: Het virus keert altijd weer terug in nieuwe varianten. Het gaat er uiteindelijk om of je zelf genoeg afweer bezit om al die varianten aan te kunnen. Zo denken veel Russen erover. Vandaar ook de lage vaccinatie bereidheid in dit land, met als resultaat: hoge besmettings- , ziekte- en overlijdens-cijfers. Het virus woedt en er vindt een soort natuurlijke selectie plaats: wie overleeft en wie niet.

Het koor komt op. Vijf prachtige zangstukken met orgelbegeleiding  doen mij in een religieuze stemming terechtkomen. Hier wordt de deemoed voor God bezongen. Het lijden van Christus, die gestorven is voor onze zonden. Jezus zal ons redden. Ik keer terug in de realiteit. Denk verder na over het gesprek met Daniel. Het orthodoxe geloof is hier wijd verbreid en alom aanwezig, bij oudere generaties, maar ook bij een substantieel deel van de jongeren. De pandemie wordt gezien als de wil van God. De gevolgen ervan ook. Het is een soort berusting, die makkelijk leidt tot risicovol gedrag: als ik ziek wordt, dan moet het zo zijn. Hoewel risicovol? Dat is mijn opvatting. Een gelovige zal zeggen, dat hij handelt vanuit vertrouwen.

Ik ben geneigd, mee te gaan in de opvatting, dat mijn leven niet willekeurig verloopt, maar dat er een zeker patroon in zit. Ik ben bijna 70 jaar. Dat heb ik niet te danken aan mijn gezonde levensstijl, of mijn onverwoestbare optimisme. Maar waar dan wel aan? Een ding is zeker: onze levens worden bepaald en gestuurd door de angst voor de dood. Als je daarmee om kunt gaan valt er veel te zeggen voor de opvattingen van Daniel:  vertrouw op je eigen lichaam, als dat er de brui aangeeft is het je tijd, of de wil van God. Hoe het ook zij, zo’n virus drukt je weer eens op de naakte realiteit van ons bestaan: iedereen gaat dood, wat is de zin van het leven?