Selecteer een pagina

Als ik over het strand loop zie ik een bekende bezig met iets, wat mijn verbazing oproept. Hij is gras aan het maaien. Dat gebeurt hier wel vaker, maar in dit geval maait hij gras op een kleine duintop. Als ik dichterbij kom, zie ik dat de grasmat omzoomt wordt door zand. Kunstmatig aangelegd op een plek waar in mijn ogen niets kan groeien. Zeker geen gras. Gregor loopt met een lichte maaimachine over het gras en zorgt, dat de kunstmatig aangelegde grasmat egaal  van lengte wordt. Als hij mij ziet neemt hij een korte pauze. Komt op me toe en schudt me de hand. Gregor was tot voor kort een boer in de omgeving van Sint-Petersburg. Hij geniet nu van zijn pensioen en woont in een van appartementen bij ons aan de Finse golf. Hij is altijd een doener geweest en hier kan hij het blijkbaar ook niet laten. Er wordt hier in de duinen een pizzatent gevestigd. In een oud bouwwerk zien twee ondernemers mogelijkheden. Nadat ze de vereiste vergunningen hebben verkregen zijn ze met de opknap begonnen. Er staat een cementmolen. Metselaars en schilders zijn er aan het werk.

Hij heeft aangeboden tegen kostprijs gras aan te leggen. Op de vraag of gras hier wel wil groeien antwoordt Gregor zelfverzekerd, dat hij meer gras heeft laten groeien dan dat zijn koeien konden eten. In deze omgeving is water voor het besproeien van gras van wezenlijk belang. Dat heeft hij opgelost, door hier een lange pijp  de grond te slaan tot aan het grondwater. Met een pomp haalt hij het door het zand gezuiverde zoete water naar boven en besproeit daarmee de kwetsbare grassprieten. Het schijnt, dat men in de pizzatent ook van dit water gebruik gaat maken om servies en bestek te spoelen. De elektriciteit voor de pomp wordt via bestaande palen waarover een kabel loopt aangevoerd. Natuurlijk haalt men alle elektriciteit daarmee binnen. In het gebouw komt een pizzaoven. Die alleen al vraagt een flink vermogen.

Op de vraag wanneer het geheel bedrijfsklaar is antwoord Gregor: nog 10 zondagen. Omgerekend nog zo’n 3 maanden. Het betekent, dat we hier begin december pizza’s kunnen halen. Van strandbezoekers zullen ze het dan niet moeten hebben. Om in de winterkou buiten een pizza naar binnen te werken lijkt me niet aangenaam. ’s Winters zullen de belangrijkste klanten de bewoners van het appartementen complex vormen. Vanaf april kan het terras open, waar men aan een tafeltje bij een acceptabele temperatuur een pizza kan nuttigen.

Terwijl Gregor verder gaat met zijn gras, vraag ik me af of dit gras het gaat redden. Of het er in april volgend jaar net zo enthousiast bij ligt als dat het nu doet. Ik heb begrepen, dat het een speciaal soort gras is, met extra diepe worteling in de droge grond, maar gras op zand? Ik heb mijn twijfels. Het gebouw zelf heeft jaren leeg gestaan. Er werden vuurtjes in  gemaakt. Een andere hoek werd als toilet gebruikt. Het is maar wat toevallige passanten er mee deden. Het bouwwerk bestaat uit beton. Op het dak liggen van die zeshoekige platen. Ik mag er vanuit gaan dat men gecontroleerd heeft, of de staat van bouwwerk betrouwbaar is. Een pizza eten terwijl er een stuk beton op je bord valt lijkt me niet zo’n aardig idee.

Het is goed, dat een paar enthousiaste ondernemers actie hebben ondernomen. Ze hebben het gebouw geïnspecteerd en goed  bevonden. Ze verbouwen het geheel nu  tot een pizzatent. Stap twee is een inrichting met de goede uitstraling. Stap drie een geweldig pizzaseizoen volgend jaar. En hopen, dat het gras het houdt.