Selecteer een pagina

Vandaag ben ik in de stemming om een zonsondergang bij te wonen. In een stad als Sint-Petersburg is dat niet te realiseren. Aan de Finse Golf, waar ik verblijf, lukt dat wel, mits de omstandigheden meewerken. Het is een onbewolkte avond. Ik vermoed dat het een van de laatste zomerdagen in  deze omgeving is. En dat vervult me met gevoelens van nostalgie. Alweer een zomer voorbij. Mijn favoriete jaargetijde. Op het strand zijn om de 25 meter zware bankjes in het zand geplaatst. Overdags zijn die allemaal bezet door gezinnen, die er hun kinderen in de gaten kunnen houden en hun voedsel stallen. ’s Avonds keert de rust weer. Ik kies een bankje aan het water. De Finse Golf, op deze plek kijkt uit op het Zuidwesten. Gedurende het hele jaar door vallen er hier zonsondergangen te zien.

Nadat ik een tijdje zit en om mij heen kijk valt mijn oog op een man en een vrouw die aan de kustlijn bezig zijn. Ik kijk tegen het lage zonlicht in, waardoor niet goed valt te onderscheiden hoe ze er uit zien. Ik moet het hebben van schimmen. Vaag zie ik dat de vrouw een witte jurk draagt met een opvallende kraag. Ze heeft superslanke benen. De man draagt een zware tas, waaruit hij fotoapparatuur tevoorschijn haalt. Nadat ze kort overleggen begint de vrouw te draaien en allerlei poses aan te nemen. De man spreekt haar toe en maakt foto’s van haar. Het aardige is, dat ik naar een soort schimmenspel kijk. Ik zie houdingen en verhoudingen, uitgevoerd door zwarte figuren.

Intussen lopen en fietsen er mensen langs. Mensen met honden, met wandelwagens. De fotograaf en zijn model doen alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. De voorbijgangers gaan eraan voorbij alsof dit een alledaags gebeuren is. Intussen zakt de zon. Ik stel me voor, dat in dit avondrode licht, de huid en de kleding van de vrouw er op de foto’s extra mooi uitkomt. Ik maak zelf ook foto’s, dus ik kan me er wel iets bij voorstellen. Maar ik vind het veel fascinerender, om deze voorstelling in profielen te zien.

Op een goed moment is de fotograaf klaar en zijn model moe. Hij pakt zijn camera in. De vrouw slaat een warme doek om, tegen de opkomende koude. Ze lopen op mij af, waardoor ik de gelegenheid krijg om te zien hoe ze er werkelijk uitzien. De fotograaf is een man van een jaar of 25. Hij heeft een volle baard en draagt een dikke bril. De vrouw draagt een witte jurk, die haar schouders en haar benen goeddeels bloot laten. Aan haar voeten draagt ze stevige  sneakers. Het valt me ook op dat ze een modieuze bril draagt. Ik schat haar leeftijd op een jaar of 16, maar bij Russische meisjes vergis je je gauw. Ze kan zomaar 25 jaar zijn. Ze zijn in een intensief gesprek verwikkeld, waarbij de fotograaf het hoogste woord voert. Waar ze het over hebben. Hoe hun verhouding precies in elkaar zit? Het zijn allemaal vragen, die gevoed werden door hun poppenspel aan het water.

Ik vind het heerlijk om op deze manier naar mensen te kijken en erover te fantaseren. Mensen zijn spelende wezens. Het is boeiend naar hun spel te kijken en er eventueel in op te gaan. Terwijl de zon onder de kustlijn zakt merk dat alle gevoelens van nostalgie en weemoed zijn verdwenen. Het leven gaat door. Iedere dag weer in een oneindige cyclus van zonsondergangen. Om dat ritme een beetje te breken hebben we onze activiteiten. De ene mens voert ze uit, de andere kijkt ernaar.