Selecteer een pagina

Omdat ik ongemerkt 70 jaar ben geworden krijg ik een mooi cadeau van mijn vrouw: een tweedaagse boottocht naar het religieuze eiland Walaam, gelegen in het Ladago meer ten Noord-Oosten van Sint-Petersburg. We zijn er ooit eerder geweest. In die zin is het ook nog eens het ophalen van een herinnering. Op de dag van mijn verjaardag gaan we aan boord. Het is vijf uur in de middag. Nadat we bezit hebben genomen van onze hut wandelen we rond op het schip. Het is aangenaam weer. We kunnen op het achterdek zitten of liggen in luie stoelen.

Klokslag 19.00 uur vertrekt de boot voor een nachtelijke tocht. Via de rivier Neva de stad uit. Na 50 km het Ladagomeer op, waarna wij ’s morgens omstreeks een uur of 9 bij het eiland zullen aanleggen. De tocht door de avond is mooi. De oevers van de Neva glijden langzaam voorbij. In het zomerlicht vallen gevarieerde bouwwerken, bruggen en kerkjes te zien. Plots treedt de kapitein met zijn staf het dek op. Na een korte toespraak en applaus gaan obers rond met Russische champagne. De avond is gemaakt. Er is een disco, er speelt een beroemde saxofonist, we kunnen naar bar. Volop vermaak.

Wij kiezen ervoor om op het dek te blijven. Mijn vrouw heeft een flesje cognac meegenomen. Dat verhoogt de stemming. Als we bij het Ladagomeer aankomen, maken we nog een klein stukje uitgestrektheid mee, daarna begeven ons naar bed. Het geluid van de motor, het klotsen van het water maken dat ik snel in dromenland ben. De volgende dag lopen we op de wal van het eiland. We hebben geboekt voor een excursie. Mijn vrouw heeft een eis: ze wil absoluut zwemmen in een binnenmeer op het eiland, dat de Jordaan, of de Dode zee heet. Het schijnt geneeskrachtig water te zijn. Daar is mijn vrouw gek op. Dat gaan we ’s middags doen.

’s Ochtends lopen we door een druilerige regen een religieuze route langs kerkjes, kluizenaarsverblijven en kloosters. Overal sijpelt de glans van het orthodoxe geloof door: in het klein door kleine tempeltjes langs de weg, in het groot bij een reusachtige kerk met twee verdiepingen. Het eiland is beroemd in heel Rusland. Misschien door het gezonde klimaat, gelegen midden in het Ladago meer, of door andere oorzaken: er vinden hier veel genezingen plaats. Het is een trekpleister voor mensen met gezondheidsklachten.

’s Middags is het weer ronduit onaangenaam. Het regent. Af en toe klinkt er een donderslag. Mijn vrouw staat er op om naar de Jordaan te gaan. Het is zo’n 5 kilometer lopen. Ik zie het totaal niet zitten, maar ik moet mee. Als we zo’n 500 meter omhoog lopen zien we een taxi. Er zijn maar weinig voertuigen op dit eiland. Dit lijkt het probleem op te lossen. Voor 700 roebel rijdt de chauffeur ons naar de gewenste plek. Voor 300 roebel meer is hij bereid op ons te wachten. Eenmaal daar regent het nog steeds. Hij waarschuwt ons voor slangen.

We kleden ons om. Lopen voorzichtig over een rotsplateau naar het water. Ik verwacht ieder moment op een slang te trappen, maar zonder noemenswaardige hindernissen glijden we het rode water in. Het had beter Rode Zee kunnen heten bedenk ik me nog. Na een paar minuten zijn we drie keer ondergedompeld en lopen we de oever weer op. Aankleden. In de regen naar de taxi. Die staat keurig op ons te wachten. De chauffeur vertelt nog, dat veel mensen naar de Jordaan willen, omdat iedereen ervan overtuigd is, dat het geneeskrachtig water is. Dat zal blijken, want een verkoudheid oplopen is hier ook niet moeilijk.