Selecteer een pagina

Het leek alsof de hel losbarstte. We zaten rustig op een bankje te wachten op de elektritsjka, het boemeltje naar Sint-Petersburg. Een groep van meer dan dertig schoolkinderen stroomt het perron op. Ze hebben er een dagje strand op zitten. Niet het zomerse strand, want daar zijn de temperaturen nu te laag voor, maar een dagje educatief strand. De kinderen zijn van groep 2, hun leeftijd +/- 9 jaar. Leerkrachten, moeders en één vader begeleiden de groep: negen volwassenen. De kinderen worden op drie bankjes vooraan op het perron geplaatst en gemaand te blijven zitten. Ieder van hen draagt een rugzakje. Daarin zitten waardevolle zaken.

Deze klas is hier in het kader van een praktijkles natuurkunde. Er valt veel te zien aan zee en vooral ook veel te vinden. Iedere leerling heeft een herbarium -een natuurkunde schrift met vragen en opdrachten, met als doel de kennis van de natuur te vergroten. Een van de opdrachten van vandaag: zoek vier verschillende bladeren die van de bomen zijn gevallen. Schrijf in je schrift van welke boom de bladeren afkomstig zijn. De gevonden bladeren worden voorzichtig in een doos gestopt. Terug op school worden ze gedroogd en later bij de teksten in het boek geplakt. Eenzelfde soort oefening doen met vogelproducten. Het zal hier dan voornamelijk om veren gaan, mag ik hopen. Om een uur of een is het lunchtijd. De in hun rugzakken meegebrachte etenswaren worden tevoorschijn gehaald en op een rustige plek in de duinen opgegeten. Sommige kinderen hebben veel te veel bij zich, dat wordt onder toezicht eerlijk verdeeld onder de kinderen die het minder hebben. Na de lunch volgen nieuwe opdrachten. De kinderen zijn redelijk gedisciplineerd. Als de hoofdonderwijzeres haar stem verheft binden ze in en zetten ze zich weer op hun plek op het bankje. Gedurende de dag is het de kunst voor de 9 begeleiders om de groep bij elkaar te houden. De kinderen zijn ondernemend. Zullen niet snel verdwalen, maar het strand grenst aan een bos en in hun zoektocht naar natuurproducten raak je makkelijk uit het zicht.

Een van de meisjes heeft in de gaten, dat ik een buitenlander ben. Ze durft het woord tot mij te richten en zegt: “My name is Gaby”. “Aha” antwoord ik: “You are Gabriella?” Ze knikt. Aangemoedigd door dit succes begint ze in het Engels te tellen. Bij ‘nine’ doen de anderen hardop mee. Van ’ten’ Tot ’twenty’ telt men in koor. Na het laatste getal geef ik haar een klein applausje. Haar klasgenoten kijken haar met bewondering aan. Er mag dan Engels les in het basisonderwijs zijn, iemand die het woord tot een buitenlander richt en een duidelijk Engels zinnetje uitspreekt moet vrijwel zeker bijles hebben.

Vlak voordat de het treintje arriveert, moeten ze hun legitimatie bewijzen tevoorschijn halen en in hun hand houden. Het bewijs verleent hen gratis vervoer. Als de trein is gestopt, zoeken de overige reizigers snel plaats in een van de andere wagons. Kinderen zijn leuk, maar om de een veertig minuten lang in een kippenhok te reizen verdient niet de voorkeur.

In Sint-Petersburg zie ik ze uitstappen. Het is hier een stuk lastiger om de groep op een veilige manier door de straten te loodsen. De school kan nog behoorlijk ver van het station liggen. Mogelijk pakken ze nog een tram of stadsbus. Voor de begeleidende volwassenen is het alle hens aan dek. Voor de kinderen was het een enerverend en leerzaam dagje uit. Het zal een uur of vijf in de middag zijn, normaal gaan de meeste kinderen om twee naar huis. Die extra drie uur is aan hun energie niet te merken. Die is natuurlijk tomeloos.