Selecteer een pagina

Tot 3 november mochten we hangen. Twee volle weken. Katja Westerhoff met schilderijen en ik met foto’s. De opening van onze expositie is geslaagd, ondanks het gegeven, dat Nederlandse toeristen niet welkom zijn in Rusland en we het vooral van Russische genodigden moesten hebben. Nadien hebben we over belangstelling niet te klagen. Bij de ingang van het gebouw aan de Nevski prospekt zijn onze exposities breed aangekondigd. Passanten voelden zicht uitgenodigd en nemen de moeite om onze foto’s en schilderijen te bekijken. Sommigen schrijven na afloop een korte reactie in de presentatieboeken. Op een aantal momenten zijn we zelf aanwezig en geven als bezoekers daar om  vragen  toelichting. Wij verheugden ons op twee mooie weken.

Al in de eerste expositieweek komt de overheid met de mededeling, dat er vanaf de 29e oktober een flinke lockdown zal plaatsvinden. Alles op slot, op noodzakelijke instituten na. Dit alles tot 8 november, met een mogelijke verlenging. De directrice deelde ons mede, dat de exposities mochten blijven hangen tot 8 november. Vijf dagen erbij, maar -helaas- in een gesloten gebouw. Een snelle berekening leerde, dat de exposities waren ingekort met zo’n 5 dagen. Een schrale troost hebben we. De exposities worden herhaald in de laatste twee weken van april volgend jaar.

Zo speelt het Coronavirus nog steeds een bepalende rol in onze levens. In Rusland worden inmiddels ruim 40.000 besmettingen per dag genoteerd. Over ziekenhuisopnames en doden is men minder mededeelzaam, maar televisiebeelden laten zien dat het daar niet goed gaat. Gezichtsmaskers verschijnen weer in het straatbeeld. In publieke ruimten, die nog wel open zijn en in het openbaar vervoer is het dragen van een gezichtsmasker -op straffe van 5000 roebels boete- verplicht. Voor zover mogelijk worden geadviseerd 1,5 meter afstand van elkaar te houden. De praktijk blijkt weerbarstiger. In de metro zitten nog genoeg mensen zonder gezichtsbedekking. Het percentage gevaccineerde inwoners komt met moeite boven de dertig procent uit. De overheid wordt hier gewantrouwd als de pest. Het lijkt erop dat men liever het risico van een besmetting loopt, dan dat men zicht laat vaccineren met het Spoetnik vaccin.

Een week verplicht vakantie houden, terwijl er door de lockdown weinig vertier is. Dat is voorwaar geen pretje. Ouders voelen zich gedwongen met hun kinderen op stap te gaan. Er wordt veel gewandeld. De winkels die nog wel open zijn worden massaal bezocht. In het openbaar vervoer is het drukker dan ooit. Men mag dan wel met een gezichtsbedekking lopen. De 1,5 meter is niet te doen. Mensen zijn het Corina virus moe. Er heerst een soort onverschilligheid naar de maatregelen. Bij de ingang van de metro wordt iedereen zonder gezichtsbedekking aangesproken. Mokkend wordt het mondkapje opgezet, eenmaal op de roltrap verdwijnt het weer. Een boete heb ik nog nooit zien uitdelen. In winkels wordt je erop aangesproken, als je zonder mondkapje binnenwandelt. Weiger je dat, dan wordt je zonder pardon de winkel uitgezet. Daar wordt dus wel gehandhaafd.

En zo hangen onze foto’s en schilderijen in een doodse stilte in een lege zaal. Wij weten dat ze er hangen. Ik weet precies de plek van iedere foto. Verder zal er niemand mee bezig zijn. Het woord exposeren betekent tentoonstellen, laten zien. Daar heb je bezoekers voor nodig. Mensen die ernaar kijken. Die zich laten raken door wat ze aanschouwen. Een tentoonstelling zonder bezoekers. Zo moeten de nachten er uit zien in bijvoorbeeld de Hermitage: waardevolle kunstobjecten, vaak miljoenen waard hangen er in stilte. Niemand die ernaar kijkt. In die situatie zijn het waardeloze voorwerpen. Het museum staat er vol mee. Het ontbreekt aan beleving, daar zijn nu eenmaal kijkende mensen voor nodig.