Selecteer een pagina

Wat doe je als het 15 graden vriest en sneeuwresten meters dik op de trottoirs liggen? Als het verkeer zich moeizaam door de buitenwijken verplaatst en het einde van het jaar nadert? Dan houd ik me bezig met het afsluiten van het oude jaar. Daarbij komen onherroepelijk de goede voornemens tevoorschijn. Eentje die altijd terugkeert, beter zorgen voor mijn lichamelijke conditie. Minder eten, minder alcohol en meer bewegen. Het is dan ook niet vreemd, dat wij ons vandaag vervoegen bij de ingang van de lokale fitnessclub, om er een zwemabonnement voor een half jaar af te sluiten. Het is in de buurt. In nog geen tien minuten lopen we er naartoe. In het zwemband ook een sauna, een stoombad en een bubbelbad. Met een abonnement onbeperkte toegang.

We staan nog in het systeem, want we hebben eerder een abonnement gehad. De papieren worden geprint. Op het moment, dat we willen tekenen roept een collega medewerker vanachter haar bureau, of wij allebei wel een geldige QR-code hebben. Mijn vrouw bezit een geldige gebaseerd op 2 Spoetnik vaccinaties. Ik heb mijn vaccinaties in Nederland gehad en ik weet zeker, dat mijn QR-code hier niet geaccepteerd wordt. Ik blijk gelijk te hebben. De dames van het zwembad kijken nog eens in hun computer, naar de overheidsregels hierover, overleggen, maar de conclusie blijft, dat mijn QR-code niet geldig is en dat mij de toegang tot de fitnessclub  geweigerd wordt. Ik kan het zwemmen vergeten.

Mijn vrouw ziet om die reden ook af van haar abonnement. We gaan uitzoeken, of er mogelijkheden zijn om de ‘Europese’ QR-code uitgewisseld te krijgen met die van Rusland. Niet alleen om ons zwemabonnement te redden. De Russische overheid komt binnenkort met strengere maatregelen, waardoor ik zonder geldige QR-code helemaal nergens meer naar binnen mag. Behalve dan in supermarkten en het openbaar vervoer.

Waar we ook informeren, niemand levert ons de oplossing. Het idee, om nergens meer naar binnen te kunnen, met name in restaurants en cafés, maar ook niet meer in mijn vertrouwde bibliotheek op de Nevski prospekt maakt mijn verblijf in Rusland een stuk minder leuk. En wie weet hoe lang dit gaat duren? We besluiten om het probleem even te laten voor wat het is. Eerst de mededelingen van de overheid maar eens afwachten.

De volgende dagen dooit het. Overdags temperaturen rond nul. ’s Nachts ietsje eronder. De voetpaden zijn verraderlijk glad. Het is glibberen. In een café, waar ik nu nog wel mag komen, ontmoet ik Igor. We hebben afgesproken, om te kijken of we op toeristisch gebied kunnen samenwerken. Hij organiseert excursies rondom Sint-Petersburg, naar bestemmingen met een religieus karakter. De afspraak is al lang gelden gemaakt. Ik zie er eigenlijk de zin niet van in, gezien mijn recente ervaringen met mijn QR-code, maar vanuit de hoop, dat alles beter wordt heb ik de afspraak door laten gaan. Bovendien is Igor een gezellige man en een onderhoudende prater.

Als ik hem vertel over mijn ervaring in de fitnessclub, weet hij de mogelijke oplossing. Het is pas kort bekend, maar de Russische overheid heeft oog voor het probleem met de niet uitwisselbare QR-codes. In het land bevinden zich behoorlijk wat Europeanen en andere niet-Russen die hiermee te maken krijgen. Het gerucht gaat, dat vanaf het begin van het nieuwe jaar het mogelijk is om je te laten testen op Corona antistoffen in je bloed. Als dat percentage hoog genoeg is, komt je in aanmerking voor een Russische QR-code. Mijn humeur klaart op, ik neem er een glas wodka op en zie me al weer binnen zwemmen terwijl het buiten vriest dat het kraakt.