Selecteer een pagina

Sinds het begin van dit jaar gelden er nieuwe regels in verband met Corona. Iedereen is bij het betreden van niet essentiële winkels, in de horeca en in openbare gelegenheden verplicht een QR-code te tonen. De overheid wil hiermee stimuleren, dat de overige 60 % van de bevolking zich ook laat vaccineren. De gevolgen voor mij als buitenlander zijn vervelend, want ondanks dat ik een ‘Europese’ QR-code heb, kom ik nergens binnen. De Russische en de ‘Europese’ codes zijn niet uitwisselbaar.

Vlak nadat deze maatregel was afgekondigd, dacht ik hem nog te kunnen omzeilen, immers maatregelen hebben even nodig om goed uitgevoerd te worden. Omdat ik dringend wat kleine elektronica nodig heb waag ik de gok. Ik heb, met een vooruitziende blik mijn QR-code uitgeprint, waardoor ik drie vellen papier kan tonen, met het wapen van Nederland, een QR-code en de informatie over verkregen vaccinaties.

Bij de ingang van de winkel denk ik nog ongezien door te kunnen lopen, maar er komt een medewerker met hoge snelheid op mij toegesneld. ‘QR-code’ hoor ik hem zeggen. Uit mijn binnenzak haal ik de papieren. Hij richt de scan app van zijn mobiele telefoon op de code en zoals ik als verwacht, hij kan er geen brood van bakken. Zijn gezicht betrekt even. Daarna gebaart hij mij om door te lopen.

Ik schaf mij de dingen aan die ik nodig heb en keer huiswaarts. Later die dag kom ik erachter dat ik een vergissing heb gemaakt en een foute aankoop heb gedaan. Het voorwerp past niet, ik heb een andere nodig. Ik sta in tweestrijd. Het is al laat, maar kom ik morgen nog zo makkelijk die winkel in? Ik besluit direct te handelen. Neem de aankoop bon mee en begeef me weer naar de elektronicawinkel. Een ritje met de tram van zo’n 20 minuten.

Bij de ingang een andere medewerker. Hij staat naast een indrukwekkend apparaat, waarvan ik de bedoeling niet begrijp. Ik bluf me erdoorheen, laat mijn aankoop bon zien en zeg dat ik iets kom ruilen. Dat begrijpt hij niet, maar de bon voorkomt dat ik opnieuw mijn QR-code moet laten scannen.

De volgende dag hoor ik, dat op Nevski prospekt ieder restaurant en iedere winkel de ‘Europese’ code accepteert. Je toont hem en je kunt naar binnen. Dat blijkt ook de praktijk. Ik haal op weg naar een afspraak onderweg een cappuccino. Na de bestelling te hebben opgenomen vraagt de medewerker naar mijn QR-code. Zijn mobiele telefoon geeft een ‘code onbekend’ en ik mag afrekenen, waarna hij een overheerlijke cappuccino voor mij bereidt.

Mijn ervaringen tot nu met mijn Europese code, ik kom overal binnen, behalve in gelegenheden, waarbij je geregistreerd wordt, bijvoorbeeld bij zwembaden. Bij alle overige gelegenheden, souplesse, of onverschilligheid. Inmiddels wordt steeds duidelijker, dat er mogelijkheden komen om een ‘Russische’ QR-code te bemachtigen. Bijvoorbeeld door het doen van een bloedtest, waarop onderzocht wordt of je voldoende antistoffen tegen het virus in je bloed hebt. Voldoende antistoffen, en je kunt een Russische code verkrijgen. De weg er naartoe is niet eenvoudig, maar dat zoeken we uit. We leven, we overleven op z’n Russisch. Los van de zorgen over geld en rekeningen, kunnen we een nieuwe opdoemende vijand onschadelijk maken. Volgende week gaan we naar een gerenommeerde kliniek, Ik laat daar een bloedstest doen op antistoffen. Met deze uitslag melden wij ons bij de verantwoordelijke instantie en we verkrijgen voor mij een Russische QR-code.

Dat moet toch het ultieme gevoel van ‘geaccepteerd zijn’ opleveren?  Bij winkels en horeca geen problemen. Maar ik wil zwemmen, mijn lichaam in het water voelen. Mijn energie daar kwijtraken, daar en nergens anders.