Selecteer een pagina

 

De Boeing van KLM is geland. Na een vlucht van 2 ½ uur vanuit Amsterdam zijn we op vlieghaven Pulkovo, het vliegveld van Sint-Petersburg. Soms parkeert het vliegtuig op een plek buiten de terminal, waar bussen op ons wachten. Vandaag krijgen we de slurf. We lopen met onze handbagage het gebouw in. Door het gebouw op weg naar de douane. Daar aangekomen zien we voor ons zo’n dertig douane poorten, waarvan er 10 actief zijn. Lange rijen wachtenden. Je kunt kiezen uit ‘Russische federatie’ en ‘overige gebieden’. Iedereen zoekt de voordeligste rij op. Het is scherp opletten, want als er een nieuw loket opent, dan is het rennen om vooraan te komen. Daarmee de wachttijd bekorten.

Eindelijk sta ik voor de glazen ruit en ik kijk neer op een vrouwelijke douanebeambte. Omdat ik uit de EEG kom heb ik een visum te overleggen. De controle duurt zo’n vijf minuten, waarbij ze regelmatig omhoog kijkt, iets intoetst en gespannen wacht op meldingen. Ik glimlach vriendelijk naar haar, maar mijn lach wordt niet beantwoord. We zijn niet te beïnvloeden straalt ze uit. ‘Where you come from?’ ‘Amsterdam.’ Het ligt op mijn lippen om er achteraan te zeggen: ‘The city of seks and drugs’, maar ik houd me in. Ze stempelt mijn paspoort. Geeft het me terug. ‘Spasiba’ , zeg ik (dank je wel). Er breekt zowaar bij haar een lachje door. Mensen die haar taal spreken zijn geen vreemden. De bagage komt redelijk vlot aanrollen. Ik pak mijn koffer. Begeef me naar de uitgang. Mijn vrouw wacht op mij. Ze had tijd en zin om me op te halen met een taxi. Het vliegveld ligt op een uur rijden van haar huis in de stad. We hebben al telefonisch contact gehad, dankzij mijn Russische simkaart.

Het laatste obstakel is de douane die de bagage steekproefsgewijs controleert. Meestal loop ik achter een paar buitenlanders met dikke koffers aan. Die worden dan aangehouden en ik loop door. Dit keer moeten mijn koffers door de scanner. Er ontstaat direct grote opwinding. Ik moet met twee mannen mee naar een aparte ruimte. Ik vraag mij af wat het probleem is. Ik heb voor zo’n veertig euro aan levensmiddelen bij me. En de nodige videoapparatuur, want ik maak tijdens dit verblijf een aantal video-opnames in Sint-Petersburg, dat is mijn vak.

Het gaat dus om de videoapparatuur. In het Russisch vragen ze me van alles. Ik roep, dat ik het mijn werk is, maar ze begrijpen me niet, of willen me niet begrijpen. Intussen belt mijn vrouw. Ik zeg dat ik problemen heb met de douane, vlak voor de uitgang. Ik geef de telefoon aan één van de mannen. Er ontstaat een druk gesprek. Ik krijg de telefoon terug. Denk verder te mogen, maar ze zijn onvermurwbaar. Ik heb een probleem.

Plotseling staat mijn vrouw in de ruimte. Ze is ondanks alle verboden door de uitgang naar binnen gelopen. Ze begint een heftig gesprek met beide mannen. Aanvankelijk blijven ze bij hun standpunt, maar gaandeweg verandert hun houding. Het resultaat is, dat ik mijn spullen mag inpakken. Met mijn vrouw loop ik naar buiten. De beambten waren uit op een flinke afkoopsom. Ik had ze ook een bedrag van € 50 kunnen betalen, dan was de zaak ook opgelost. Die € 50 heb ik ’s avonds maar besteed aan een etentje met mijn vrouw in een authentiek Russisch restaurant, waar ook vreemdelingen welkom zijn.