Selecteer een pagina

russische_vrouwen

Over Russische vrouwen wordt veel gezegd. Dat ze sexy zijn. Dat ze mooie lange benen hebben. Dat ze hoerig zijn. Dat ze op één ding uit zijn: een relatie met een rijke Europese man. Deze gedachten gaan door mijn hoofd, terwijl ik op een terrasje aan de Nevsky Prospekt in Sint-Petersburg zit. Het bier smaakt me goed. Het is een zonnige dag. Een grote parasol schermt mij af tegen teveel hitte. Voor mij langs lopen mensen. De inwoners van deze miljoenenstad. Onder hen veel vrouwen. Men zegt, dat Sint-Petersburg te kampen heeft met een overschot aan vrouwen.

Wat opvalt is dat vrijwel alle vrouwen er verzorgd uitzien. Lang haar, gebonden in paardenstaarten, vlechten, of anderszins. Make-up, lippenstift en vooral smaakvolle kleding. Ze kijken stuurs voor zich uit, onbenaderbaar lijkt het, maar ik weet beter. Het is hun manier, om onzekerheid te verbergen. Veel mannen zien er ook verzorgd uit. Het is geen specifiek vrouwelijk gedrag. Mijn vrouw heeft me meerdere malen gezegd, dat ze niet meer met me op stap gaat, als ik me niet beter kleed. Beter kleden houdt in: een strakke, donkere broek, gepoetste schoenen, een overhemd, een chique jasje. En -niet onbelangrijk- kort geknipt haar. Sinds ik aan haar dreigementen heb toegegeven is mijn marktwaarde op straat gestegen. Vrouwen kijken meer naar mij. Ik ben ineens die rijke Europese man. Dit neveneffect is natuurlijk niet de bedoeling van mijn  vrouw geweest, maar ze tilt er niet zo zwaar aan, zolang het bij kijken blijft.

Sint-Petersburg is dus een paradijsje voor me. Omhuld door mooie vrouwen, die ik ook regelmatig spreek, door de contacten van mijn vrouw, voel ik me hier thuis. Want los van alle vooroordelen en beelden die er bestaan van Russische vrouwen, het zijn in het algemeen warme mensen, met het hart op de juiste plaats. Emotioneel, tegen het sentimentele aan. Betrokken, en voor je vechtend als het nodig is. De Russin is een overleefster. Dat deelt ze met haar familie, haar echtgenoot en kinderen. Ze kunnen ook bikkelhard zijn. Meedogenloos. Als je het te bont maakt, als je ze te veel pijn doet, pas dan maar voor ze op. Russische vrouwen zie je veranderen zodra ze getrouwd zijn. Van flirterige langbenige verleidsters worden het zorgzame echtgenotes en moeders. Spoedig komt het eerste kind. Snel daarna een tweede. Ze verzorgen zich nog steeds goed. Dat geven ze door aan hun kinderen. Russische kinderen zien er allerschattigst uit. ’s Winters zijn het ingepakte knuffelbeestjes. ’s Zomers: kleine mannetjes en vrouwtjes in verleidelijke outfits. Jong geleerd, zeggen ze wel. Ik drink mijn glas leeg en ik reken af. ‘Spasiba y dasvidanja’ zeg ik. Ik voel me sterk omdat ik al een beetje Russisch spreek. Op het trottoir tussen de Russen hang ik de rijke Nederlandse man uit. Lang, zelfbewust loop ik daar. Ik geniet van de aandacht. Het leven hier is goed…

Ineens voel ik dat er arm om me heen geslagen wordt. Even schrik ik. Als ik opzij kijk zie ik het lachende gezicht van mijn vrouw. Onverwacht. “Hallo rijke Nederlandse man. Krijg ik vandaag een mooi cadeautje?” Ik kus haar en ik denk: Russische vrouwen, je leert ze pas echt kennen als je met ze trouwt. We stappen een kledingwinkel binnen. Het kost je af een toe een cadeautje, maar als je de goede Russische vrouw treft, staat daar oneindig veel tegenover.