Selecteer een pagina

Commentaartekst

Of mijn vrouw iemand kent die goed Nederlands spreekt. Zo begint een amusant verhaal. “Mijn man spreekt uitstekend Nederlands, maar wat is de bedoeling?” We hebben hier een tekst van vijf A4-tjes. Het is de Nederlandse vertaling van een Russische tekst die afgespeeld wordt tijdens een bustoer door het centrum van Sint-Petersburg. De tekst is vertaald door  een officieel vertaalbureau. Of mijn man de tekst kan inspreken en wel over twee dagen in een studio ergens in de stad. We spreken een prijs af. De tekst wordt naar mij gemaild. Leuke opdracht denk ik nog.

Ik print de mail uit. Ik begin te lezen. Na drie zinnen draai ik het papier om. Houd ik het niet per ongeluk ondersteboven? Wat er staat is complete onzin. Alle lidwoorden zijn weggelaten, woorden zijn niet of krom vertaald. Als ik dit al kan oplezen. Ik stel me voor wat Nederlandse toeristen te horen krijgen als ze de bustoer doen met deze Nederlandse tekst in hun koptelefoons. Ze zullen denken, dat de meneer die de tekst uitspreekt van tevoren een fles wodka heeft leeggedronken. Mijn vrouw belt op. Zegt dat de tekst zo niet kan. Dat-ie gecorrigeerd moet worden. Dat ik dat wel wil doen, maar dat de prijs daarmee verdubbelt. De opdrachtgever denkt nu dat hij belazerd wordt. Ze gaan overleg voeren met het vertaalbureau.

Even later bellen ze terug. Het vertaalbureau zegt dat de tekst goed vertaald is volgens de laatste Nederlandse taalregels. Een van die regels is dat men in Nederland tegenwoordig de lidwoorden weglaat. De meneer -ik dus-  die de tekst gaat inspreken is oud. Hij zal vast en zeker nog de oude taalregels gebruiken. Discussiëren heeft geen zin. Mijn vrouw stelt: ‘Mijn man is een Nederlander. Hij zegt, dat de tekst grondig gecorrigeerd moet worden. Als jullie dat niet doen, krijg je gegarandeerd klagende toeristen, die niets van de toer begrijpen!’ Na een uur over en weer telefoneren gaat de opdrachtgever overstag. Ik mag gaan corrigeren. Ik ben 24 uur bezig om de taalfouten uit de tekst te zeven. Langzaam begin ik te begrijpen wat er met de tekst wordt bedoeld. De steun van mijn vrouw hierbij is onontbeerlijk. Ik stel helaas vast dat zelfs nu nog alle fouten er niet uit zijn.

Met de gecorrigeerde tekst gaan wij naar de studio. Het vriest een graad of zeven. De studio bevindt zich in een kelderruimte onder een groot gebouw. Binnen ruikt het muf. In één ruimte staat een tafel met lekkere hapjes, oploskoffie, gebak. Ook staat er een grote mengtafel met een Applecomputer. Ik word verzocht in de andere ruimte achter een glazen plaat te gaan zitten. Voor me hangt een microfoon. Het is fris, maar een elektrisch kacheltje doet hard zijn best om beide ruimten warm te krijgen. Het inspreken van de teksten gaat voorspoedig. Ook hier is de assistentie van mijn vrouw van grote waarde. Ze corrigeert mijn uitspraak van Russische namen en woorden. Na anderhalve dag staat de tekst erop. Ik krijg een audiokopie mee voor eigen gebruik, om het verhaal nog eens te beluisteren.

Een half jaar later spreek ik een goede bekende die Sint-Petersburg heeft bezocht. Hij vertelt, dat-ie een bustoer heeft gedaan en tot zijn grote verrassing mijn stem in zijn koptelefoon ontdekte. Op de vraag of hij het allemaal had begrepen, antwoordde hij bevestigend. Hij miste alleen af en toe een lidwoordje.