Selecteer een pagina

Rusland heeft de invoer van een aantal westerse producten verboden. Als antwoord op de sancties die het Westen Rusland oplegt. In de supermarkten is van grote schaarste geen sprake. Alleen de prijs van de meeste producten is gestegen, omdat dit land meer producten invoert dan dat het zelf produceert. De prijzen in de supermarkt zijn daardoor hoger dan die in Nederland.

Russen zijn levensgenieters. Ze hebben een goede smaak. Daarom eten ze bijvoorbeeld graag kaas uit Europa. Nederlandse kaas. Italiaanse kaas. Dat nu zijn producten die niet geïmporteerd mogen worden. Ik neem bij elke reis naar Rusland een aantal stukken kaas mee. Ik ben er nooit op gecontroleerd, maar ik geloof dat je vijf kilo verboden producten mag meenemen, voor persoonlijk gebruik. Ook geven we kaas cadeau aan vrienden. Die weten dat zeer te waarderen. Aangezien de meeste Russen geen Nederlandse vrienden hebben, is er ten aanzien van Nederlandse kaas sprake van een steeds groter wordend gat in de markt. Er zijn dan altijd Russen die daarop inspelen en iets bedenken.

Zo tref ik tot mijn grote verbazing in een van de supermarkten een afdeling Nederlandse kaas: in het Russisch geschreven liggen er: “Едам” (Edammer), “Маасдам” (Maasdammer), “Гауда” (Goudse kaas). Gesneden, in keurige verpakkingen van 150 gram. Er staat geen woord Nederlands op de verpakking. Ik vraag aan mijn vrouw hoe dit product de boycot heeft weten te omzeilen. Ze lijkt niet verbaasd. Er volgt een mooi verhaal.

Al snel nadat de boycot werd afgekondigd is in zuivelfabrieken rondom de grote steden geprobeerd de Europese kazen na te maken. Er werden zelfs experts in Europa benaderd en ingevlogen. Deskundigen die het bereidingsproces van al die kazen in goede banen moesten leiden. Of ze de verkeerde experts hebben benaderd, of dat er iets in het productieproces fout is gegaan, de imitatie kaas was niet te eten. Maar dat  vinden de kenners. Het gewone Russische winkelpubliek kocht de kaas wel, als afwisseling op de smakeloze flauwe Russische kaas. De fabrikanten kregen een steuntje in de rug van de Grote Leider, die verklaarde dat imitatieproducten in Rusland gefabriceerd in kwaliteit nauwelijks nog van de originele te onderscheiden waren. Dat was dus een gunstig gevolg van de sancties: steeds meer producten worden in Rusland zelf geproduceerd.

Ik heb de proef op de som genomen en een pakje Russische Maasdammer gekocht. Wat ik al vreesde werd bewaarheid: de smaak wijkt nauwelijks af van de originele Russische kaas. In mijn ogen dus: afgekeurd.

Een variant op het thema: “hoe ga ik om met de boycot”, gaat als volgt. Russen kopen de ‘besmette’ producten via bijvoorbeeld Wit-Rusland of Turkije. De producten worden door dat land geïmporteerd uit Europa. Ter plekke worden er Wit-Russische of Turkse etiketten opgeplakt. De “bestickerde” levensmiddelen worden vervolgens naar Rusland geëxporteerd die de invoer geen strobreed in de weg legt, want de producten komen uit een land waarvoor de boycot niet geldt. Zo zien we op de zeevisafdeling van de supermarkt allerlei vis liggen, afkomstig uit Wit-Rusland. Een land dat nergens aan zee grenst. We zien kastomaten en kasgroenten uit Turkije. Een land dat geen kassen nodig heeft tomaten en groenten te telen.

De Rus met geld reist graag naar Europa. Buiten de cultuur en de vrijheden, die ze daar treffen, genieten ze ook van belegen kaas  of  ‘Oud-Amsterdam’. Ze eten hun salades met Nederlandse tomaten en groenten. Voor hun gastvrouw of gastheer brengen ze kaviaar en wodka mee. Want dat zijn producten uit eigen land, waarin ze nu eens niet zijn te overtreffen.